Muziek en performance op Motel Mozaïque

Morgen begint kunstfestival Motel Mozaïque in de Rotterdamse binnenstad.

nrc.next kiest alvast twee bijzondere acts en geeft hieronder vijf tips.

De ruigste rockmuziek op Motel Mozaïque komt ongetwijfeld van The Black Lips. Deze vier compromisloze rockers uit Atlanta, Georgia staan bekend om hun wilde shows waar het niet voor het eerst zal zijn als als er kippen over het podium fladderen tussen halfnaakte, kotsende bandleden. „Het heeft geen zin om de hele wereld rond te reizen als je alleen maar van plan bent om braaf je plaat te reproduceren,” zegt bassist/zanger Jared Swilley. „Wij maken er een show van. Als we niet volkomen leeggespeeld van het podium komen, hebben we een slechte avond.”

Met zanger/gitarist Cole Alexander, drummer Joe Bradley en gitarist Ian St. Pe vormt Jared sinds 2000 een band die de opwinding zoekt in de rock-’n-roll. Hun vierde album heet Good Bad Not Evil, naar een kreet van sixties-meidengroep The Shangri-Las uit de popklassieker Give him a great big kiss. Als invloeden op hun MySpace noemen The Black Lips de garagerock van The 13th Floor Elevators, de psychedelische pop van Love en de junglemuziek van Bo Diddley. Allemaal oud spul; vinden ze dat spannender dan de muziek van nu? „Als liefhebber ga je steeds dieper graven in het verleden. Tegenwoordig zijn er ook wel goede bands, maar die kunnen niet beweren dat ze het allemaal zelf uitgevonden hebben. Aan het eind van de rit komt iedereen uit bij de blues; daar is het mee begonnen.”

Hun mengeling van blues of country wordt bij elkaar gehouden door een rammelende, opwindende vuilnisbakkensound. Country & western heeft nog nooit zo vuig en ironisch geklonken als in How do you tell a child that someone has died, een smartlap van de eerste orde die toch een oprecht sentiment lijkt te herbergen. „Het probleem met country is dat het alleen nog maar beoefend wordt door saaie kantoorpikken zonder echte affiniteit met het genre. Country was van oorsprong muziek waarin Amerikanen hun emoties kwijt konden, ook als dat geen fraai plaatje van een evenwichtig gezinsleven oplevert. Wij zijn allemaal zonder vader zijn opgegroeid, vandaar de tekstregel ‘Bad kids / no dad kids.’ Als we de muziek niet hadden, weet ik zeker dat we in de gevangenis waren geëindigd.”

Opvallendste nummer van de cd is de meezinger O Katrina, waarin de natuurramp in New Orleans wordt voorgesteld als een gemene, wraaklustige vrouw. „We waren in Eindhoven toen de orkaan Katrina losbarstte,” schetst Jared de machteloosheid die in het lied doorklinkt. „Veel van onze vrienden woonden in New Orleans en wij konden niks doen; we zagen alleen al die verwoestingen op tv. Ter plekke hebben we dat nummer gemaakt om onze frustratie van ons af te zingen. Muziek kan een helende werking hebben, ook als je een hoop kabaal maakt.”

The Black Lips spelen zaterdag in Rotown.