Moderne hiphop met vleugje Bach

Cokkie Snoei toont werk van de jonge beeldende kunstenaars Broszat en Jo.

De perfecte samensmelting van cultureel erfgoed en een nieuw, jong geluid.

MIA. Foto Elza Jo MIA. Foto Elza Jo
MIA. Foto Elza Jo MIA. Foto Elza Jo Jo, Elza

In galerie Cokkie Snoei zien we heel veel bloemen. Geknipt, getekend, geverfd of gescheurd. Bloemen van plastic, in balpen, dikke klodders verf, houtskool, gemaakt van behangstroken of van plaatjes die uit tijdschriften zijn gescheurd. Bloemen op glas, spiegel, drijfhout, papier, gipsplaat of een ingeklapte verhuisdoos. Niels Broszat (1980) tekent conventionele 17de eeuwse bloemstillevens, compleet met vliegjes en libelles, maar dan plompverloren tegen een moderne achtergrond gekwakt.

Broszat is kort geleden afgestudeerd aan de Haagse Academie. Hij exposeerde al eerder op de tentoonstelling 7UP in het Haags Gemeentemuseum, die in het nieuws kwam door het werk van zijn jaargenoot en mede-exposant Sooreh Hera: de foto’s van homofiele moslimmannen met maskers van Mohammed, die museumdirecteur Wim van Krimpen weigerde.

Maar hier krijgt zijn serie Sophisticated jokes by the rawness of the artist alle ruimte en aandacht. De vijf in stijl uiteenlopende boeketten lijken wel gecoverde oude meesters, vergelijkbaar met hypermoderne hiphopmuziek waar steeds een vaag herkenbaar riedeltje in terugkomt. Wat dan vervolgens een vervormd vleugje Bach blijkt te zijn. Toch zijn de composities zo geordend dat het geheel weer een traditionele compositie oplevert. Ook al is het een boeket in houtskool tegen een dreigende zwarte vlek, op twee aan elkaar bevestigde vellen grijs karton, met rafelranden en scheuren. Broszats losse flodders blijven een boeket.

Het werk van Broszat is fris, bijzonder en heeft vooral een heel optimistische toon. Het is een perfecte samensmelting van Nederlands cultureel erfgoed, met een nieuw jong geluid.

In de andere zaal hangt de serie Elza show, fotografisch werk van Elza Jo (1981). Ook zij stort zich op collagetechnieken. Ze tekent met viltstift in haar foto’s, plakt plaatjes of verwerkt er kleurige vilten tafeleren in, zodanig dat het een voor- of achtergrond vormt. Ze zoekt naar meerdere lagen, letterlijk, door delen van foto’s los te snijden en eindeloos over elkaar te plakken voor een drie dimensionaal effect. Of ze verhult de boodschap van de oorspronkelijk tamelijk grimmige foto door er een totaal andere boodschap overheen te plakken. En zet zo de kijker op een dwaalspoor.

De foto Moe’s lijkt een filmstill. Een vrouw ligt op een bed, gekleed in een wulps openhangende jurk. Ze kijkt ondersteboven in de camera. Naast haar zit een man op z’n knieën. Hij torent in een dominante houding hoog boven haar uit en draagt een roze T-shirt met konijnengezichtje, een lullige onderbroek en een geel Bart Simpson-achtig masker. Om het bed liggen kledingstukken en een roze pump met goudbeslag. De schemerlamp is omgedonderd, lege bierflessen liggen er naast. En nu komt het. Hier overheen heeft Elza Jo plaatjes geplakt. Een lichtblauwe My Little Pony en meer van die typische meisjesafbeeldingen. De pony kijkt achterom in de lens en op de plek van z’n oog zit een grote roze glimsteen. Ook veel modellen hebben van die typische rooie flitsogen.

Jo’s foto’s ademen de belevingswereld van een tiener in z’n pubertijd midden jaren tachtig. Sommige modellen hebben iets van de jonge Madonna (de popster) met haar brutale blik, woeste krullen en veel sieraden. De foto’s lijken te zweven in het vacuüm tussen puber en volwassenheid. Tussen spelen en serieus. Tussen ernst en kitsch. Tussen film en foto.

Elza Jo’s volgende stap wordt 3D-fotografie, hopelijk gaat die spannende geforceerde gelaagdheid daarmee niet verloren.

Kijk voor meer info op www.cokkiesnoei.com

Galerie

Niels Broszat: sophisticated jokes by the rawness of the artist en Elza Jo: Elza show. T/m 13 april galerie Cokkie Snoei Rotterdam.