Een beetje lullig. Voor de vlam

Hoe zou het met de olympische vlam zijn, vraag ik me een paar keer per dag af. Zit hij vast in de Eiffeltoren? Baant hij zich een weg over de Champs-Elysées door een kliek woedende mensen? Dreigt hij te doven op Broadway? Is hij in een vuistgevecht verwikkeld met een stel Tibetaanse monniken? (Of, ik bedoel: een Tibet-demonstrant. Ik kan er niets aan doen dat ik monnik schreef; als ik het woord Tibet hoor, denk ik er altijd ‘monnik’ bij.)

Eerlijk gezegd was ik me nooit zo bewust van die vlam en de enorme reis die hij moest maken voor de Olympische Spelen, maar goed, ik was me ook nooit zo bewust van die hele Spelen, want ik ben me nooit zo bewust van sport. Maar nu zit ik me alsmaar zorgen te maken om de vlam: hoe of ’t met hem gaat, of hij vandaag nog aangevallen of verhinderd is, of hij even in zijn eigen vlammenbusje moest gaan zitten tot de boel wat afgekoeld was, of hij tussendoor nog uitgeblazen is door een bezorgde zwemster die hem op dat moment droeg en het allemaal even teveel vond worden.

Natuurlijk ben ik het eens met de Tibetaanse monniken, en is Tibet heel zielig. Ik teken daarom ook constant allerlei petities op internet (schuldgevoelbeperking voor moderne mensen). Maar om nou alle pijlen op die ene vlam te richten – dat vind ik een beetje lullig. Voor de vlam.

In het Journaal is het inmiddels een vast hoekje: Wat is er vandaag allemaal gebeurd met de vlam? En dan zie je weer drie woestelingen met Free Tibet-shirts die zich op de vlam storten in een of andere wereldstad. Maar ik vrees dat het Journaal over een week genoeg krijgt van de vlamperikelen, en dan horen we er niets meer over, terwijl die arme vlam nog een halve wereldreis voor de boeg heeft met alleen maar boze types op zijn pad.

Gelukkig las ik gisteren in De Morgen een opbeurend bericht. ‘Niets kan de olympische vlam stoppen’, stond er. Niet een direct citaat van de vlam zelf, maar wel van iemand die veel inzicht had in de vlam en zijn doorzettingsvermogen, namelijk ene Sun Weide, een man van het Chinese olympische organisatiegebeuren en dus vast een enorme corrupteling. Maar dat kon me op dat moment niets schelen. Ik was gewoon blij voor de vlam.

Lees alle columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf