Klassiek magisch

God of War - Chains of Olympus (Sony)
God of War - Chains of Olympus (Sony)

God of War - Chains of Olympus (Sony)

Daar zit je dan. 33 jaar. In je handen een kleine spelcomputer. Twee naakte vrouwen, nauwelijks bedekt door een doorschijnend gewaad. Terwijl de vrouwen zuchten, probeer je zwetend de juiste knop op het juiste moment in te drukken. Wanneer je het monotone ritme even kwijtraakt, sta je direct weer naast het bed met de smachtende dames: „Don’t leave us yet…”

God of War - Chains of Olympus is natuurlijk een oorlogsspel. Voorganger God of War 2 werd onthaald als een computerspel dat verbazingwekkend effectief gebruik wist te maken van de beperkte rekenkracht van de al verouderde PlayStation2. De opvolger werd speciaal gemaakt voor de Portable PlayStation en ook hier toveren de makers op verbluffende wijze een visueel spetterende interactieve wereld uit de kleine console.

Het is een klassiek platformspel met moderne allure. De basis is eenvoudig: hoofdpersoon Kratos marcheert langs een lineair pad en verslaat op zijn weg alle vijanden die hij tegenkomt met zijn magische zwaarden. Er is altijd een ‘eindbaas’, de klassieke vijand aan het einde van een level die veel moeilijker te verslaan is dan de andere vijanden. In dit spel zijn dat gigantische mythische wezens die je met hun teennagel al open kunnen scheuren. De eindbazen zijn met wapens en magie niet te verslaan; wanneer ze zwak worden, moet je ze met een apart minispel de genadestoot geven. Lukt dat niet, dan staat het ineens flink opgelapte monster weer in je gezicht te briesen.

De minispelletjes zorgen dat het spel meer is dan eindeloos op knopjes rammen tot iedereen om je heen dood op de grond ligt. Al aan het begin torpedeer je met een grote katapult een boot naar de bodem van de oceaan. In de loop van het spel kom je voortdurend deuren en hekken tegen waarvan je uit moet vinden hoe je ze kunt openen (of sluiten om een vijand tegen te houden), bijvoorbeeld door middel van een verborgen hendel, een luik of een stormram, terwijl tijdens die zoektocht de aanval vaak niet vermindert. Ook moet de speler hier en daar improviseren om de weg te kunnen vervolgen, bijvoorbeeld door een pilaar omver te trekken die hij als brug kan gebruiken of lukraak deuren in te slaan.

Liefhebbers van het eerdere deel komen niet veel nieuws tegen, maar dat hoeft ook niet. Spannende gevechten, de mogelijkheid wapens en vaardigheden flink op te waarderen, een prachtige wereld, aardige puzzels, vervaarlijke monsters en zo nu en dan smachtende vrouwen: meer heeft een oorlogsgod niet nodig.