Op goede rock kun je dansen

De Belgische rockband dEUS komt met een nieuw album Vantage Point.

Er komen veel optredens aan. De cd is daarom dansbaar en bevat weinig trage songs.

Tom Barman over de nieuwe cd van dEUS Vantage Point: „geen dance, maar wel dansbaar”. Foto Wim Daneels 0110-concert Antwerpen : Deus
Tom Barman over de nieuwe cd van dEUS Vantage Point: „geen dance, maar wel dansbaar”. Foto Wim Daneels 0110-concert Antwerpen : Deus Daneels, Wim

Hij wilde geen ruzie meer – niet in de studio, niet op het podium en niet in de kleedkamer. „Dat frictie tot iets goeds leidt, is bullshit. Tijdens het vorige album, Pocket Revolution, was ik veel tijd kwijt aan het sluiten van compromissen, en toen dat niet lukte, aan het inspelen van nieuwe mensen. Die tijd had ik liever aan muziek besteed.”

Viel er dan geen onvertogen woord tijdens het maken van dEUS’ nieuwe cd Vantage Point? Nu kijkt zanger Tom Barman alsof hij zojuist in een citroen heeft gebeten. „Nee zeg. Natuurlijk waren we niet de hele tijd happy.”

Zo kreeg Barman onenigheid met de producer, over de klank en de structuur van het nummer When She Comes Down. Deed hij de productie van de vorige plaat nog zelf, deze keer nam hij wel iemand in de arm. „En dus moest ik de controle aan hem geven. Daar ben ik niet zo goed in. Maar hij heeft mijn vertrouwen niet beschaamd.”

Tom Barman (1972) is een gelukkig muzikant. De totstandkoming van het nieuwe album van de Belgische rockband dEUS noemt hij „een picknick” vergeleken met het vorige album. Helemaal eerlijk is die vergelijking niet. Aan Pocket Revolution (2005) ging een uit de hand gelopen sabbatical van zes jaar vooraf, waarin de muzikanten andere bands opzetten, onder meer het populaire Vive La Fête.

Barman trad in die tijd op in het theater, met een akoestische set, en maakte een film, Any Way The Wind Blows. Toen de bandleden na zes lange jaren weer bijeen kwamen, moesten ze aan alles wennen – niet in de laatste plaats aan elkaar.

Vantage Point ging niet onder die onwennigheid gebukt. Barman en zijn (merendeels) nieuwe bandleden hadden net 130 optredens in zo’n 30 landen achter de rug toen ze de nieuwe studio in Antwerpen in gingen. Ze waren kortom, op elkaar ingespeeld.

Dat was te merken; Vantage Point is in acht weken opgenomen, het mixen duurde vier weken. „Dat snelle werken wekte een energie op die deed denken aan onze eerste plaat. Worst Case Scenario hebben we in achttien dagen gemaakt. Het volgende album duurde acht maanden. Zo ging het maar door. Tijdens Pocket Revolution tenslotte, zat ik weken in de studio die duizenden euro’s per dag kostte. Het werd gewoon decadent.”

Het nieuwe album heeft niet onder de snelheid geleden. Integendeel, Vantage Point is een coherente plaat geworden. De muziek is gelaagd, de sfeer is onheilspellend. Het doet denken aan een dreigende regenbui, aan het moment dat de laatste lichtstralen vaal over de velden schijnen.

Hier en daar schurkt Barman, die de afgelopen jaren ook actief was in het danceduo Magnus, tegen de dance aan, al wijst hij dat zelf van de hand. „Dan denken de mensen aan electro. Vantage Point is geen dance, maar wel dansbaar. En zo hoort het ook. Op goede rock kun je dansen.”

Uitschieters op het album zijn het eerder genoemde bezwerende When She Comes Down, het melodieuze Smokers Reflect en het puntige The Architect, dat in België en enkele andere Europese landen op single wordt uitgebracht. (In Nederland is dat Slow). En omdat de leden van dEUS de komende maanden veel optreden, onder meer op grote festivals, bevat het album niet te veel trage songs.

Eén ding valt op. Voor een progressieve band brengt dEUS zijn nieuwe album op een ouderwetse manier aan de man: via de winkel. Vantage Point wordt niet bij een krant ingesloten, zoals Prince vorig jaar deed met zijn Planet Earth; en het album is ook niet eerst tegen een zelf te bepalen prijs als download beschikbaar, zoals Radiohead eveneens vorig jaar deed met zijn In Rainbows.

Barman, fel: „Ik kom nog liever onder een trein dan dat mijn cd gratis wordt verspreid bij een of ander blad. The Streets zeiden het al eerder: ‘Our cd’s are reassuringly expensive’. Dat geldt ook voor ons. Het weggeven van muziek leidt tot de devaluatie van diezelfde muziek.”

Over de ‘stunt’ van Radiohead is hij stellig. „Puur bedrog. Je kunt de muziek eerst downloaden, maar de cd ligt uiteindelijk toch in de winkel, met een veel betere geluidskwaliteit dan de download. Betaal je alsnog het volle pond. Ik heb laatst een paar oude nummers van dEUS op mijn nieuwe iPod gezet. Klinkt reteslecht. En dan zullen wij in de studio ons best doen om vervolgens veertig procent van de details, van de liefde, verloren te laten gaan bij een download? Geen sprake van. Bovendien, iedereen doet het. Dus doen wij het niet.”

Toch is Barman geen digibeet. Hij wil bijvoorbeeld een clip maken bij ieder liedje op de nieuwe plaat en die op het net zetten. Van de single Slow, met daarop een vocale gastrol voor Karin Draijer van The Knife, is al een filmpje te zien; aan de rechterkant van de split screen speelt dEUS, aan de linkerkant dansen meisjes.

En dan is er nog het idee voor ‘Vantage Point tv’. Alleen is Barman er nog niet over uit wat dat behelst. „Een concertregistratie boeit niet, een ‘behind the scenes’ is vaak saai. Dat is alleen leuk bij The Pixies.”

Maar dat hij ‘iets’ op beeld wil vastleggen, dat staat vast. Nee, geen geruzie, gescheld of zelfs een kleine knokpartij meer. Dat is verleden tijd. „Maar de leden van deze band zijn zo hilarisch, die móet ik laten zien.”