Patrick Swayze. Oooh, soepel, stoer en toegewijd

De musical ‘Dirty Dancing’ draait momenteel in Utrecht.

Voor velen reden om een theaterkaartje te kopen. Maar redacteur Japke Bouma wilde juist nog eens de film zien.

Je hoeft niet naar de musical Dirty Dancing, hoor. Huur in plaats daarvan gewoon de film. Of koop hem bij de platenzaak voor 5 euro.
Je hoeft niet naar de musical Dirty Dancing, hoor. Huur in plaats daarvan gewoon de film. Of koop hem bij de platenzaak voor 5 euro.

Er schijnen duizenden Nederlanders van op dansles te zijn gegaan. Zo erg was het bij mij niet.

Maar oooh baby. Ik weet nog wel dat het maandenlang rinkelde in mijn buik, van Dirty Dancing. Het was 1987 en ik was zeventien. Ik dacht eraan toen ik laatst station Utrecht Centraal binnentreinde.

Op de gevel van het aanpalende Beatrix Theater hangt momenteel namelijk een hysterisch groot spandoek ter ere van de musical Dirty Dancing die sinds 9 maart in het theater te zien is. Ik dacht meteen aan de film. Thuis stopte ik hem in de dvd-speler.

En daar was hij weer. Patrick Swayze. Jong, breedgeschouderd, en eigenlijk niet eens zo heel knap. Maar wel soepel, stoer en toegewijd. Met ouderwetse, échte biceps en buik. Dus niet zo’n nepperig wasbord. De ideale man op het juiste moment. Veel te ordinair natuurlijk, maar juist daarom. HIJ was het, die we destijds elke vrijdag in de discotheek gezocht hadden. Dit durf ik meer dan twintig jaar later best hardop te zeggen.

Nu denk ik: nogal logisch dat deze film het tóen voor me deed. Want jezus. De film was zo schaamteloos recht in de doelgroep geschoten, dat ik achteraf blij mag zijn dat er geen ongelukken van gekomen zijn.

Want zeg nou zelf: het scenario is natuurlijk het ideale coming-of-age scenario als je zelf net aan het coming of agen bent.

Even kort het plot: working class type zonder opleiding dat zeer goed kan dansen, moet tegen zijn zin oefenen voor een dansevenement met preutse, hoogopgeleide maagd die ook liever niet wil, maar zich wel voelt aangetrokken tot deze man. Omdat ze moeten oefenen voor een dans, moeten ze de hele tijd met zweterige, deels ontblote, lichamen tegen elkaar aanschuren. Veel in de regen natuurlijk, in het water, en op een boomstam (?). In de loop van het proces ontdekt hij zijn zachte kant, en ontdekt zij haar lichamelijke. En dan blijkt de man ook nog eens een hart te hebben – zo vertelt een verhaallijntje over abortus.

Dit was natuurlijk al behoorlijk wat hè, voor een 17-jarig schoolmeisje van een keurig atheneum ergens in een provinciestad in Nederland.

Op school, op muziekles en op de sportclub had je niet van die mannen. En als je ze al had, kon je natuurlijk allesbehalve intiem, laat staan langdurig, in hun buurt verkeren om hun hart te veroveren.

En hoezo dansevenement. Wij mochten al blij zijn met een schoolfeest met magere jongens met omhoogstaande polokraagjes die de meisjes zenuwachtig stonden uit te lachen. Wij meisjes zagen er overigens ook zo uit en deden hetzelfde met de jongens.

Maar wat deze film voor mij de overtreffende trap van onweerstaanbaar maakte, was de muziek. Hier heb ik voor het eerst ouwe, rauwe soul gehoord. Cry to me, ik heb het liedje jarenlang gezongen: „Loneliness, loneliness, is such a waste of time!” De film stikt van dat soort brutale testosteronbommetjes.

Daarvóór kende ik alleen disco. Even niks ten nadele van Stevie Wonder en The Jacksons; ook geweldig natuurlijk. Maar gepolijst. Otis Redding en Solomon Burke leken daarbij vergeleken wel van een andere planeet. Logisch dat iedereen zo vol overtuiging tegen elkaar aan staat te rijden in deze film.

Oh ja, die musical is er nu dus.

Daar hoef je niet heen hoor. Of althans, feel free, maar ik heb het niet zo op Nederlandstalige musicals.

Huur in plaats daarvan gewoon de film Dirty Dancing weer eens. Of koop hem bij de platenzaak voor 5 euro. 5 Euro! Ja joh, zelfs films met soul komen uiteindelijk gewoon in de ramsj terecht. En zo hoort het ook.

Elke generatie heeft namelijk recht op zijn eigen coming-of-age film. En als je generatie mazzel heeft, zit Otis Redding er in.

Dirty Dancing, The Musical, dinsdag t/m zondagavond, Beatrix Theater, Utrecht. Kaartje: 39-75 euro, www.musicals.nl. Martin van Bentem speelt Johnny Castle (Patrick Swayze in de film), Jette Carolijn van den Berg in de rol van Baby Houseman (Jennifer Grey). Dirty Dancing, The Movie, regie: Emile Ardolino (1987). In 2004 kwam het vervolg uit: Dirty Dancing 2: Havana Nights.