Vos is overál de beste, ook op de baan

Marianne Vos was al de beste van de wereld op de weg en in het veld. In Manchester veroverde ze haar eerste baantitel. „Ik had niet kunnen dromen dat het zo zou gaan.”

Teun Mulder won goud op de kilometer tijdrit en zilver op het keirin. Foto Soenar Chamid 29-03-2008 WIELRENNEN: UCI TRACK CYCLING WERELDKAMPIOENSCHAPPEN:MANCHESTER Teun Mulder , zilver op Keirin Foto: Soenar Chamid SCS\Chamid, Soenar

Marianne Vos kwam, won en was weer weg. Tijd om ergens lang te blijven heeft ze nooit. Vos is een sportster met een missie – en elders op de wereld valt nog zoveel te winnen.

Donderdag was Vos vanuit haar trainingskamp in Spanje naar Engeland gereisd. Ze had een paar uurtjes op de baan van de Manchester Velodrome getraind, voordat zaterdagmiddag in superieure stijl haar eerste gouden medaille op de baan veroverde. En ’s avonds was ze alweer op weg naar huis, na alweer een gewone dag op het werk. Want daar begint het in de nu al glansrijke carrière van Vos, die gisteren alweer een wegwedstrijd in Limburg reed, wel op te lijken.

Terwijl haar tegenstanders in Manchester zich wekenlang voorbereidden op de WK baan, werkte Vos onder de Spaanse zon bij Calpe een trainingskamp op de weg af, in voorbereiding op het wegseizoen. Tijd voor een uitgebreide voorbereiding op Manchester had ze niet. Sterker, als ze al gekwalificeerd was geweest voor de puntenkoers bij de Olympische Spelen in Peking, was ze niet eens naar Manchester gevlogen.

Omdat ze wel moest, volbracht het twintigjarige fenomeen uit Noord-Brabant in Manchester een unieke trilogie. Na haar wereldtitels op de weg en in het veld werd ze zaterdagmiddag de eerste vrouw die drie regenboogtruien op drie verschillende fietsdisciplines won. „Ongelooflijk. Ik had niet kunnen dromen dat het zo zou gaan”, zei Vos op het middenterrein van de wielerbaan, net in haar nieuwste regenboogtrui gehesen.

Als het aan haar ligt, is dit nog maar het begin. Haar jaarprogramma, nauwkeurig uitgestippeld door haar ploegleider Thijs Rondhuis, leidt haar in augustus mogelijk naar drie olympische wedstrijden in Peking, waar ze in iets meer dan een week tijd de wegwedstrijd, de puntenkoers op de baan en mogelijk ook de tijdrit wil winnen.

Dat Vos als geen ander van fiets kan verwisselen, bewees ze al eerder. In januari flikte ze bij de WK veldrijden in Treviso bijna hetzelfde als in Manchester. Ook die wedstrijd paste niet in haar programma, maar ze wilde zich toch wel even laten zien in de Italiaanse modder. Ze moest haar ‘slordige’ voorbereiding toen bekopen met zilver, mede door een valpartij.

„Ik had inderdaad gehoopt dat ik niet naar Manchester had hoeven komen”, zei Vos. Onlangs slaagde ze er tijdens een wereldbekerwedstrijd niet in een nominatie voor de puntenkoers in Peking binnen te slepen, waardoor ze noodgedwongen haar trainingskamp in Spanje moest afbreken. „Nu vind ik het niet zo erg dat ik hier ben geweest. Maar het is wel ongelooflijk dat ik hier een wereldtitel pak. Dat had ik vorig jaar, toen ik mijn eerste rondjes reed op de baan, niet kunnen bedenken.”

Bovendien houdt ze er niet van zich te lang op één wedstrijd te concentreren. „Ik vind het niet ideaal ergens heel lang te zitten. Dan verdwijnt de focus een beetje. Als ik een week lang in Manchester zou zitten, zou ik alleen met die race bezig zijn. Dat wekt bij mij alleen maar verkeerde spanning op.”

Vos verbaast ook zichzelf over haar superioriteit op zoveel onderdelen, als Leontien van Moorsel in haar beste dagen. „Het is een beetje absurd. Maar ik heb zó’n goede winter gehad, de basis is zó goed dat ik net zo goed een veldrit kan rijden als een baanwedstrijd. Ik vraag me ook wel eens af hoe het allemaal kan, maar ik weet dat ik er hard voor werk, het komt me niet aanwaaien.”

Wat Vos zo uniek maakt, is dat zij nauwelijks tijd nodig lijkt te hebben om te wennen aan een nieuwe ondergrond. Veel renners die omschakelen van de weg naar de baan doen er een paar weken over om eraan te wennen. „Het is niet zo dat ik hier even op de baan stap en win. Ik train er wel specifiek voor. Ik heb in de week voor de WK niet meer bergop gereden, alleen op snelheid getraind. Voor de baan heb je snelheid nodig, voor het veldrijden meer explosiviteit. Dat vergt allemaal andere trainingen. Maar als je een goede basis hebt, kun je dat snel oppikken.”

Tijdens haar trainingen in Spanje probeerde Vos de laatste weken zoveel mogelijk het programmaboekje van ‘Peking’ te volgen. Mede daarom reed ze enkele dagen voor de WK baan in Manchester in Spanje nog een tijdrit. „Het lijkt erop dat ze dit aankan”, zei Rondhuis. „Al is de situatie op de Spelen natuurlijk toch anders, alleen al de weersomstandigheden.”

Bondscoach Peter Pieters was onder de indruk van haar prestatie. „Ze steekt er gewoon bovenuit.” Minder blij is hij met Vos’ plan straks in Peking ook de tijdrit te gaan rijden. „Het lijkt me niet verstandig. Ik zou starten op de onderdelen waarop ik een medaille zou kunnen halen. Maar ze heeft nog nooit een tijdrit gewonnen. Ik zou me concentreren op die baanwedstrijd als ik haar was. Ik weet niet wat haar plannen zijn met de baan. Ik denk dat ze de Spelen rijdt en daarna niet meer op de baan komt.”