Shaws hotelwereld is even verlopen als aanstekelijk

foto Chris Shaw Shaw, Chris

GALERIE

Chris Shaw T/m 30 mei in Hup Gallery, Amsterdam. Di t/m vrij 10-17 u. Boek Life as a Night Porter (60 euro)

Tussen 1993 en 2003 werkte de Engelsman Chris Shaw (1961) als nachtportier in een reeks hotels in Londen. Een vrije keus was het niet: zijn loopbaan als fotograaf was in het slop geraakt en zijn vriendin had hem het huis uitgezet. Hij zag de vacature in de krant en ja, de nachtportier kreeg behalve enig salaris ook kost en inwoning. Dat was de bedoeling.

Maar portier Shaw ging snel weer fotograferen. Er was altijd wel iets aan de hand. Een man die naakt over de gang banjert omdat hij de deur aan de verkeerde kant achter zich dicht heeft gedaan bijvoorbeeld. Bezopen gasten die van de trap donderen. Het komen en gaan van dames en heren op bestelling. Een rok die net wordt opgetild als de liftdeur opengaat. De kierende kamerdeur die zicht biedt op een naakte juffrouw voor een spiegel.

Life as a Night Porter heet het boek waarin Shaw de droesem van die tien jaar verzamelde. Het verscheen in 2006 nadat een gelijknamige expositie succesvol langs Europese festivals en galeries had getoerd. Een keuze uit het boek, gecombineerd met enkele niet eerder gepubliceerde foto’s, is nu te zien in de HUP Gallery in Amsterdam.

Shaws hotelwereld is even verlopen als aanstekelijk, even triest als hilarisch. En even slopend als een marathon, zoals zich onvergetelijk laat aflezen uit de ogen van Shaws oude collega Norman, gelaten poserend voor zijn balie vol verloren voorwerpen en onbestelbare post.

Net zo slonzig als hun inhoud zijn Shaws beelden zelf. Alles wat er aan een foto kan mankeren mankeert er aan. Ze zijn niet scherp op de goede plekken en onscherp op de verkeerde. Ze zijn onderbelicht of overontwikkeld. De negatieven lijken met schuurpapier schoongeveegd en de afdrukken zijn of te zwart of te wit maar altijd vol contrasten zo scherp als een slagersmes. En soms zijn er witte vlekken omdat er ergens iets mis ging. Al heeft dat ook zijn voordelen: met viltstift kan daar een titel of tekst in gezet. Een rommeltje is het. Maar die vorm past bij de inhoud. Toch wringt het daar ook een beetje bij Shaw. Want de chaos ligt er soms wel dik bovenop, zoals de handgeschreven opmerkingen (Fitness centre available, in de foto van de naakte man zonder sleutel), die regelmatig aan de flauwe kant zijn.

Hij wil geen kunst maken, zegt Shaw in interviews. Hij lapt de regels van de fotokunst aan zijn laars. Fuck photography. Wat vast waar is, maar het wordt gemakkelijk een maniertje. Shaws ‘stijl’ is overduidelijk geënt op de Japanse fotografie van een halve eeuw geleden en toont te veel overeenkomsten met de ‘heroin chic’ van de modefotografie uit de jaren tachtig – geaccepteerde artistieke stromingen waarvan de fotograaf zich getuige de dankbetuiging in zijn boek scherp bewust is. Waarop je je afvraagt of de goede fotograaf nu een handige portier is of de handige portier een goede fotograaf.

Eddie Marsman

    • Eddie Marsman