‘Newbodies’ is tuttig en doet erg jaren tachtig aan

Theater. Newbodies van Pia Meuthen (choreografie) en Dirk Groeneveld (regie). Tournee t/m 7/6.

Theater.

Newbodies van Pia Meuthen (choreografie) en Dirk Groeneveld (regie). Tournee t/m 7/6.

‘Het idee om nog één keer onweerstaanbaar jong te zijn’ of ‘Wat stellen verfijning en intellect nog voor tegenover een ultieme neukpartij’; het is overduidelijk dat in de voorstelling Newbodies jeugd en ouderdom centraal staan. Choreografe Pia Meuthen en regisseur Dirk Groeneveld bewerkten de roman Het Lichaam van Hanif Kureishi, de veel bekroonde Brits-Pakistaanse schrijver en scenarist, tot een dans theatervoorstelling. Groeneveld en Meuthen deden dat eerder met de succesvolle productie Ummade Beds (2005), ook gebaseerd op een roman van Kureishi: Intimiteit. Maar waar in die productie literatuur, theater en dans prachtig samenvielen, spat de delicate drie-eenheid nu als een zeepbel uit elkaar.

Newbodies, een co-productie van Meuthens gezelschap Panama Pictures en Station Zuid, speelt zich af op een toeristisch eiland in de Middellandse zee. Het mooie witte decor en dito licht lijken zo uit een Eigen Huis & Interieur-villa weggelopen, wat ontbreekt zijn slechts de cicaden.

Een ouder echtpaar strijkt er neer, de man is bezig met een roman over het verlangen weer jong te zijn. Hij zoekt inspiratie en twee jonge dansende mensen brengen hem op het idee van een hersentransplantatie: zijn hersenen met alle ‘oude’ levenservaring worden geïmplementeerd in het lichaam van een jongeling.

Wat volgt zijn bespiegelingen of liever een exposé over de penopauze en de jeugd met haar ‘zon-bestoven donshaartjes’. Dirk Groeneveld laat de plotloze gedachten soms uit de luidspreker komen, soms leest de klagende man (Michel van Dousselaere) of de verzuchtende vrouw (Liesbeth Coops) een frase voor. Dansers Barbara Mullin en Jussi Nousiainen vertolken in parallelscènes de jeugd en schoonheid met kronkelende dansduetten.

Newbodies doet erg jaren tachtig, tuttig, aan alsof de mengvorm tussen theater, literatuur en dans nog moet worden uitgevonden. Groeneveld, normaliter toch een begenadigd bewerker en regisseur, maakt nu superstatisch leestoneel dat nergens spannend wordt.

Meuthen op haar beurt heeft geen antwoord op het kunstmatige concept dat dans slechts het jeugdige, alles kunnende lichaam vertolkt dus fröbelt ze maar wat aan met drukke bewegingen.

De enige die alles overstijgt is Barbara Mullin: als zij even de vakantiehostess speelt, trekt ze het publiek onmiddellijk uit de lethargie. Mullin is onweerstaanbaar jong, de voorstelling „herinnert je aan je sukkelend bestaan”.

Ingrid van Frankenhuyzen