Lente

P1040212.JPGOok in Rusland is gisteren de zomertijd ingevoerd. Reden voor mijn vrouw en mij om weer eens op pad te gaan met de wandelgroep van Mister Lee, de Koreaanse zakenman aan wie we al een aantal mooie tochten in de omgeving van Moskou danken. Toen we om 9 uur op metrostation Rode Poort aankwamen, bleek Mister Lee zich echter te hebben verslapen.Die zomertijd, hè. Het had mezelf kunnen overkomen, als ik niet toevallig naar de radio had geluisterd. Toch was er paniek bij de groep, want alleen Mister Lee bezat de Komsomol-wandelgids, de onmisbare leidraad voor onze expedities. Gelukkig had medewandelaar Aleksej een kaart meegenomen waarop de route min of meer stond aangegeven en besloten we op eigen houtje te gaan.Met de elektritsjka vertrokken we vanaf het Jaroslav-station naar Abramtsevo, een aanrader, want het gelijknamige landhuis is een juweel dat zo uit Tolstojs roman Kinderjaren zou kunnen komen.P1040204.JPGDie elektritsjka is een fenomeen, omdat je er zo in het alledaagse Russische leven stapt. Je raakt er met iedereen aan de praat en voelt je er deel uitmaken van een groot gezin. Ook stapt er regelmatig een man of vrouw het rijtuig waarin je zit binnen om een of ander product aan te prijzen. Zo hadden we gisteren een boekhandelaar (geschiedenis- en kinderboeken), een verkoper van zaklantaarns (alle soorten en maten), een vrouw die in keukenlapjes deed, een sigarettenverkoper, een speelgoedvertegenwoordigster. Ieder van hen hield een wervende toespraak, helaas met weinig resultaat.Bij Abarmtsevo kreeg een van ons een telefoontje van Mister Lee, die zei dat hij zich binnen een half uur bij ons zou voegen. Slava Bogoe (Godzijdank), onze aanvoerder was terecht. Want zonder zijn soevereine, ordelijke, zij het wat fanatieke leiding zouden we uiteindelijk nergens zijn.Een half uur later gingen we echt op pad. Onze tocht voerde ons, zoals gebruikelijk, door bossen, over velden, langs datsjadorpen, kerkjes, landhuizen. Zoals gebruikelijk was het een crosscountry-avontuur, want Mister Lee houdt van slootjepringen en boomklimmen.Het enige waar de meesten van ons geen rekening mee hadden gehouden was dat overal nog een dik pak sneeuw lag waarin we voortdurend tot aan onze knieën wegzakten. Maar de groepsgeest was groot, net als de verbroedering tussen de Russische en Westerse deelnemers aan de tocht. Het laatste deel van de ruim 20 kilometer lange route, die dankzij de sneeuw aanvoelde als een eindeloze pelgrimsroute naar de poolcirkel, liep ik op met twee Russinnen van begin twintig, Anja en Sasja. Moderne vrouwen met een heldere, verstandige kijk op de wereld. Het viel me weer eens op hoe volwassen Russen vaak op jonge leeftijd al zijn, zeker als je ze vergelijkt met hun eeuwig puberende Nederlandse leeftijdgenoten. Anja en Sasja zitten op een Moskouse businessschool en hopen op een baan bij een westers bedrijf, als ze over een jaar zijn afgestudeerd.Verstandig als ze zijn, hebben ze daarvoor Engels geleerd in het buitenland. Vooral Anja sprak die taal goed.Toen ik Sasja vroeg of wandelen een populair tijdverdrijf was in Rusland, zei ze spontaan: ,,Nee, Russen zijn nogal lui. Als ze vrij hebben liggen ze het liefst op de bank voor de tv.” Ik ken trouwens ook veel Nederlanders die er zo over denken.Vervolgens vertelde Sasja me uitgebreid over haar liefde voor Moskou, voor haar de enige echt fijne stad in Rusland (,,Petersburg is een museum.”).Voor het leven was ze al goed toegerust, want op haar 21ste had ze al haar eigen 2-kamerappartement, geërfd van een grootouder. Nu wachtte ze alleen nog op die andere grote liefde, die haar twee kinderen zou schenken, een jongen en een meisje. Net als die vroege volwassenheid een andere constante in Rusland, want veel Russen hebben als ze begin twintig zijn al een kind.Anja was intussen al doorgelopen aan de hand van een grappige Engelse punker van 27, die een paar maanden geleden de hitte van Indonesië was ontvlucht en naar Moskou was gekomen om er Engelse les te geven aan de kinderen van de nieuwe rijken (,,Ze willen alleen maar spelletjes doen en geen grammatica leren.”). Toen we terugkwamen in de stad, liepen ze nog steeds samen op. Romantischer kon het haast niet. Dat in Moskou de lente in alle opzichten is begonnen, was gisteren dus overduidelijk.

    • Michel Krielaars