Lang wachten op de ‘Beep beep song’

Folk Simone White. Gehoord: 30/3 Paradiso, Amsterdam.

Het is een klein wonder dat het ongerepte folkliedje Beep beep song de vertolkster ervan op slag beroemd kon maken. Het bijbehorende album I Am The Man van de Amerikaanse zangeres Simone White was al uit sinds juni vorig jaar. Maar het liedje verwierf pas wereldfaam toen het in de tv-reclame van een automerk werd gebruikt en iedereen wilde weten van wie toch die bijzondere, pure stem was. Het liedje duurde maar anderhalve minuut, genoeg voor een hit op YouTube en later ook via de reguliere kanalen.

Simone White werd geboren op Hawaii en komt uit een rondreizende kermisfamilie. Ze zingt net zo makkelijk een bluessong uit 1917 als een tragisch liefdesliedje van Goffin & King.

Zelf nummers schrijven doet ze pas serieus sinds ze verkikkerd raakte op de muziek van lofi-held Bonnie Prince Billy, wiens producer Mark Nevers ze benaderde om de probeersels van haar nog wat knullige debuutalbum uit 2004 in een professionelere richting te stuwen.

De eenvoud van haar muziek werd geen geweld aangedaan en I Am The Man klinkt alsof popzangeres Dido ontdaan van synthesizers een verbond is aangegaan met de heldere zangmelodieën van Joni Mitchell uit haar folky begindagen.

Daarmee is Simone White nog geen geoefend performer. Haar Nederlandse debuut in een muisstil Paradiso werd een schutterige vertoning, waarbij ze zich uitgebreid verontschuldigde voor haar ontstemde gitaar en andere kleine ongemakken.

Solo klonk ze kwetsbaar en intens. Met de gitaar, contrabas en zachte drums van haar Nederlandse band werd het iets pittiger, zij het nog steeds op fluistersterkte en in kruiptempo. Na het montere American war moest ze er bij vertellen dat het hier wel degelijk een protestliedje betrof.

Mooi en puur als Simone White zong, was het toch een wat kabbelende aanloop voor die anderhalve minuut waar op gewacht werd. De nog steeds even leuke Beep beep song was al te snel voorbij en omdat Simone dat al verwacht had, speelde ze meteen daarna een aandoenlijke Nederlandstalige versie die om de hoekige klanken en de nauwelijks verstaanbare woorden eerder Scandinavisch leek. Het had ook iets kwezelachtigs, die kwetsbare vrouw met het opgestoken haar en de lange soepjurk.

God verhoede dat het allemaal nog groter moet voor Simone White, want dan zou haar magie wel eens als sneeuw voor de zon kunnen smelten.