Gewoon een lekker daggie

Steven de Jongh speelt altijd een rol in de Vlaamse voorjaarskoersen.

In grote koersen rijdt hij in dienst van de beste renner van België, Tom Boonen.

Gerben Löwik na een val afgelopen zaterdag in de E3 Prijs. Foto Cor Vos Harelbeke - Belgie - wielrennen - cycling - radsport - cyclisme - E3 prijs van Harelbeke - val Gerben Lowik (Rabobank) - foto Cor Vos ©2008 Vos, Cor

Onder een voorzichtig voorjaarszonnetje manoeuvreert de bus van de Belgische wielerploeg Quickstep zaterdagochtend door de menigte in de winderige Marktstraat van Harelbeke. Welke wielerfan wil bij de start van de E3 Prijs Vlaanderen geen glimp opvangen van Tom Boonen, een foto maken, een handtekening vragen?

De 52 jaar oude semiklassieker geldt als officieuze opening van de week waarin alles in Vlaanderen lijkt te draaien om de wielersport. E3 Prijs, Brabantse Pijl, Driedaagse van de Panne-Kokszijde en komende zondag de ‘hoogmis’: de Ronde van Vlaanderen, met Boonen als gedroomde winnaar. Maar al in Harelbeke kan de Vlaamse volksheld historie schrijven. Alle kranten vermelden vooraf het exclusieve gezelschap van wielrenners die vier keer achtereen een belangrijke eendagswedstrijd wonnen: Jan Raas (Amstel Goldrace), Fausto Coppi (Ronde van Lombardije), Costante Girardengo (Ronde van Venetië) en Tom Boonen (E3 Prijs). Wordt Boonen vandaag de allereerste met vijf zeges op rij?

Een kwartier voor de start draaien alle ogen en fotocamera’s naar de openzwaaiende deur van de Quickstep-bus, waar de eerste renner verschijnt om het controleblad te gaan tekenen. Maar helaas, het is Boonen niet. De fototoestellen verdwijnen in de zakken. Steven de Jongh stapt op de fiets en baant zich zonder moeite een weg door het publiek, dat de ogen strak gericht houdt op de deur.

De 34-jarige Noord-Hollander, die al tien jaar in België woont, was een paar dagen eerder de uitblinker in Dwars door Vlaanderen, nog zo’n semiklassieker over vrijwel dezelfde kasseien en heuveltjes als in de Ronde. Onder beestachtige omstandigheden – met wind, regen, hagel, sneeuw en een temperatuur net boven nul – mocht De Jongh van kopman Boonen zijn gang gaan. Hij kleurde de finale met een aantal demarrages, reed veel op kop en was daarna nog sterk genoeg om met een lange sprint de strijd om de tweede plaats te winnen.

„Wel een lekker daggie”, zegt De Jongh bescheiden. Zoals de renner van Quickstep onlangs ook bescheiden bleef toen hij in het Vlaamse openingsweekeinde de overmacht van zijn ploeg kon verzilveren met een zege in Kuurne-Brussel-Kuurne. „Het gaat goed dit voorjaar. Maar ik weet wat me vanaf nu te doen staat. Vanaf vandaag is alles voor Tom. Zie dat volk, allemaal voor hem. Het wielrennen leeft hier enorm, vooral in deze periode.”

De Jongh, prof vanaf 1995, is een vaste waarde in de Vlaamse voorjaarskoersen. Hij behaalde er de mooiste van zijn in totaal 46 zeges: E3 Prijs (2003), Kuurne-Brussel-Kuurne (2004 en 2008), Nokere Koerse (2005) en twee keer een rit in de Driedaagse van De Panne (2003 en 2006). „Ik sta in België vaker in de krant dan in Nederland”, zei hij drie jaar geleden al. „Soms irriteert dat.”

Bij Quickstep wordt de Nederlandse routinier, die in 2006 overkwam van Rabobank, hogelijk gewaardeerd. „Steven is een goede wegkapitein, die zelf ook een wedstrijd kan afmaken”, zegt ploegleider Wilfried Peeters, zelf ooit meesterknecht van Johan Museeuw en uitblinker in het voorjaar. „Hij heeft zich bij ons goed aangepast en is honderd procent met zijn vak bezig. Geef me er zo acht in de ploeg en we hebben een superteam.”

Zelf grapte De Jongh, bekend om zijn voorliefde voor barre weersomstandigheden, ooit dat hij zich spiegelt aan de Vlaamse klassiekerkoningen van weleer, de flandriens. „De laatste was Briek Schotte, maar misschien ben ik de eerste nieuwe flandrien.” Quickstepmanager Patrick Lefevere relativeert. „De term flandrien wordt te pas en te onpas gebruikt. Maar Steven beschikt onbetwist over de capaciteit van de flandriens om in slecht weer te kunnen fietsen.” In de ploeg steken ze soms de draak met de renner die altijd zonder handschoenen en beenstukken rijdt. Peeters: „Na de finish van Dwars door Vlaanderen riepen we in de bus tegen hem: ‘En nu ga je nog op de fiets naar huis zeker?’ Kon hij wel om lachen.”

Terwijl De Jongh naar de start rijdt, verschijnt in de deuropening van de bus eindelijk Boonen. Rustig glimlachend ondergaat hij minuten voor de wedstrijd de plichtplegingen: interview, handtekening, foto. Dan loodst verzorger Dirk Nagtergaele hem als een bodyguard door de menigte. „Er staat veel druk op hem”, had De Jongh al verteld. „Maar Tom is niet anders gewend.”

Boonen valt op vijftig kilometer van de finish, op de Taaienberg, voluit aan en krijgt Fabian Cancellara mee. De twee topfavorieten voor de Ronde van Vlaanderen maken een prestigeduel van hun jacht op een vroege vluchtgroep. Totdat de kopman van de sterke CSC-ploeg, vorige week winnaar van Milaan-Sanremo, via zijn oortje hoort dat ploeggenoot Kurt-Asle Arvesen voorin de wedstrijd kan beslissen en de benen stilhoudt. De Noor wint inderdaad, Boonen wordt achtste. Geen record van vijf zeges op rij, toch tevredenheid. „Ik zag Tom wegrijden, hij was heel goed”, glundert De Jongh, die in de grote groep finisht. „Wie iets van koersen kent, weet hoe sterk Tom momenteel is”, zegt Lefevere.

Het volk verdringt zich aan de finish opnieuw rond de bus. Vlaanderen kan nog een volle wielerweek lang hunkeren naar de gedroomde apotheose.

Lees meer over De Jongh op www.stevendejongh.nl