Publiek blijft Vredenburg trouw

De tijdelijke muziekzalen van Vredenburg kampen met problemen. Het publiekt mort over tocht, slechte akoestiek en hoge parkeertarieven. Naar oplossingen wordt gezocht.

„Problemen en probleempjes. Zorgen en zorgjes. Dingen en dingetjes”, zegt Ed de Haan. Hij is de directeur van het Utrechtse muziekcentrum Vredenburg, dat wegens de bouw van het nieuwe Muziekpaleis tot minstens eind 2012 tijdelijk is gehuisvest op twee locaties: de ‘Rode Doos’ aan de snelweg A2 die wordt beschouwd als de ‘Grote Zaal’, en de voormalige kerk Leeuwenbergh als ‘Kleine Zaal’. Gebruikers en bezoekers hebben over de zalen veel klachten en klachtjes, die bij velen de irritatiegrens ruim overschrijden.

De ‘Rode Doos’, officieel Vredenburg Leidsche Rijn, is afgelegen en lastig bereikbaar. De wegverlichting is hier en daar onvoldoende. De parkeertarieven zijn te hoog. De publieksruimten binnen zijn vaak overvol. Voor de kassa buiten staat men ondanks een afdakje in weer en wind. De akoestiek is onvoldoende. En dat is ook het geval in de Leeuwenbergh, in deze krant omschreven als „een zee van galm en nagalm”.

De Haan erkent onomwonden al die problemen en probleempjes en belooft dat die de komende maanden zoveel mogelijk worden opgelost, „al is het duidelijk dat dit tijdelijke voorzieningen zijn die nooit ideaal zullen zijn.”

Het aanpakken van de akoestische moeilijkheden gebeurt in samenwerking met het Muziekcentrum van de Omroep (MCO). Het MCO heeft daarbij ook veel belang, want elke vrijdag produceert het MCO de Vrijdag van Vredenburg , een ambitieus concert dat rechtstreeks wordt uitgezonden via de klassieke zender Radio 4.

Onlangs was er veel mis bij uitvoering van het monumentale Requiem van Verdi door het Radio Filharmonisch Orkest, het Groot Omroepkoor en vier solisten onder leiding van Jaap van Zweden. Het klankbeeld liep vaak dicht, transparantie verdween en wanneer iemand in het publiek wat ging verzitten, klonk luid gerommel en gestommel.

Joop Daalmeijer, de directeur van de NPS, heeft samen met een MCO-delegatie de akoestische problemen aan de orde gesteld bij cultuurwethouder Van Eijk en Vredenburgdirecteur De Haan. „We hebben van hen steun gekregen en wij hebben allerlei hulp aangeboden, ook financiële.”

Zo wordt in overleg met de Vredenburg-akoesticus Rens van Luxemburg een second opinion gevraagd aan Hans Verbugt, de adjunct-directeur van het Amsterdams Conservatorium. De NPS wil dat betalen, net als een nieuwe ‘zwevende’ podiumvloer. Verder zijn er op het podium al geluidsverstrooiende elementen actief. In de Leeuwenbergh zal de akoestiek worden gedempt en de publiekopstelling worden aangepast.

De Haan somt andere komende verbeteringen op: de koffiecounters krijgen meer personeel, de prijs van drankjes komt in de toegangsprijs, zodat er niet meer hoeft te worden afgerekend. De prijs van parkeren gaat van 7 naar 5 euro en boven de toegang komt een luifel. Maar andere kleine problemen die nog gemakkelijker lijken op te lossen, zijn in de praktijk lastig. Zo ligt de Rode Doos aan een landweggetje aan het eind van een spaghetti van deels tijdelijke wegen langs de A2, die fors wordt verbreed. De bewegwijzering vanaf afslag 6 is over een afstand van 4,5 kilometer uiterst ongelukkig. Op de borden staat afwisselend Vredenburg Leidsche Rijn en P+R Muziektheater. Een muziektheater is de concertzaal niet en de park and ride moet nog worden aangelegd. En dan variëren de wegwijzers sterk van formaat, van gewoon tot het fietspadformaat. Bij duisternis en regen vallen die niet op. En als men bij de Rode Doos wegrijdt, weet niemand of men links of rechts moet. De Haan wil het wel anders, maar is afhankelijk van instanties.

Ondanks alles laten de muziekliefhebbers het niet afweten. Daalmeijer meldt dat binnen een week al meer dan de helft van de vaste bezoekers van de Vrijdag van Vredenburg het abonnement heeft verlengd. De Haan vindt het bemoedigend. „Het prettige uit-gevoel moet er zijn. De basis is een goed programma en wie hier regelmatig komt, ziet iedere keer een verbetering.”

Financiën Vredenburg: Cultureel Supplement pag. 16 & 17

    • Kasper Jansen