‘Het geluid dat u hoorde, was een pagina uit het telefoonboek’

En zo zaten we allemaal stilletjes en in de ban te kijken naar een film die qua niveau van tekst, beeld en inhoud bepaald onderdeed voor de spreekbeurt ‘Het nijlpaard en zijn gewoontes’ die ik in het voorjaar van 1984 hield.

Maar ja, we hadden al zo lang op Fitna gewacht dat we elkaar ongeveer wegduwden voor de tv om te kijken naar Het Plakboek van Geert. Wat heeft die man het de afgelopen jaren druk gehad. Elke krantenkop met het woord ‘moslim’ erin heeft hij vlijtig uitgeknipt, ingeplakt, gefilmd en er zwaarmoedige muziek onder gezet. Zelfs als in die kop alleen iets stond als ‘School viert islamitische feestdagen’.

Een van de mensen met wie ik naar Plakboek keek, merkte op dat de film met al die Nederlandstalige koppen toch niet erg goed begrepen zou worden in het buitenland. Dat leek mij een pre. Maar Wilders schijnt ook een Engelstalige knipselmap te hebben.

Op twee momenten raakte ik zowaar geïnteresseerd. Niet geïnteresseerd in alle moslimfeitjes, of in de rap stijgende moslimgrafieken (ideetje dat Wilders gejat heeft van de nazi’s) en ook niet in de geluidsopnamen van gillende imams, maar geïnteresseerd in de oprechte gekte van Wilders.

Dat was bij het fragment ‘Nederland in de toekomst’, waarin Wilders in beelden liet zien hoe het binnenkort zou zijn voor Nederlandse homo’s, kinderen en vrouwen. Als we de profeet Wilders moeten geloven, zijn alle Nederlandse homo’s in de nabije toekomst geblinddoekt en geboeid, zitten alle Nederlandse kinderhoofden permanent onder het bloed en worden de vrouwen, in blauwe boerka’s gehuld, knielend door het hoofd geschoten.

Het andere moment van gekte kwam aan het eind van Plakboek. Het beeld werd zwart en we hoorden een scheurend geluidje. ‘Het geluid dat u hoorde, was een pagina uit het telefoonboek’ verscheen er in beeld, en daarna een riedel dat Wilders heus niet pagina’s uit de Koran ging scheuren, maar dat het een rotboek was, of iets in die trant, enfin, dat verhaal kunnen we inmiddels wel dromen.

Het telefoonboek vond ik zo’n absurdistische vondst dat ik begon te lachen. Soms vraag ik me echt af of dat misschien is wat Wilders wil bereiken met zijn film, zijn uitspraken en zijn haar. Dat hij over tien jaar onthult dat hij ons allemaal voor de gek hield, joh. ‘Dat jullie dat serieus namen! Had ik nooit verwacht! Allemaal malligheid, toch!’

Lees de eerdere columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf