Aureool van onoverwinnelijkheid aangetast

Ruim vier maanden voor het begin van de Olympische Spelen in Peking is rassprinter Theo Bos niet meer de beste van de wereld. „Ik ben behoorlijk ontgoocheld.”

De Schot Chris Hoy verslaat Theo Bos in de beslissende derde heat in de kwartfinales van de WK in Manchester. Foto Getty Images MANCHESTER, UNITED KINGDOM - MARCH 27: Chris Hoy of Great Britain defeats Theo Bos of The Netherlands in the Quarter Final of the Men's Sprint, during the UCI Track Cycling World Championships at the Manchester Velodrome on March 27, 2008 in Manchester, England. (Photo by Alex Livesey/Getty Images) Getty Images

Drie jaar lang gaf Theo Bos gratis sprintles aan iedereen die naast hem op de wielerbaan werd geposteerd. Maar vanavond, als de finale van de sprint op het programma staat bij de WK baanwielrennen in Manchester, heeft de drievoudig wereldkampioen sprint onverwacht vrij.

De rassprinter kreeg gisteravond in het National Cycling Centre van de Engelse industriestad een pre-olympische wake up call die hem nog lang zal heugen. Uitgerekend in het olympische jaar werd zijn hegemonie beëindigd door de Schotse krachtmens Chris Hoy, die Bos in de kwartfinales twee keer te snel af was.

De laatste keer dat The Boss een race had verloren was drie jaar geleden, bij de WK van 2005 in Los Angeles. In Bordeaux (2006) en Palma de Mallorca (2007) werd Bos onbedreigd wereldkampioen.

„Je weet dat het een keer gaat gebeuren”, sprak de aangeslagen renner tijdens het uitfietsen op het middenterrein. „Maar ik had er geen rekening mee gehouden. Ik ben behoorlijk ontgoocheld. Ik ben gewoon serieus geklopt door Hoy. Hij was van ons tweeën de sterkste. Ik reed een snelle laatste ronde, in 10,4. Maar Hoy reed gemakkelijk om mij heen. Dan is er werk aan de winkel.”

Bos vond dat hij zichzelf niets kon verwijten, al was dat zo kort voor de Olympische Spelen van Peking een pijnlijke conclusie. „Ik berust toch wel in deze uitschakeling, want ik heb alles gegeven in de laatste rit tegen Hoy. Het was niet genoeg.”

Bos was het verliezen zo ontwend dat hij gisteravond vergat dat hij nog de baan op moest voor de strijd om de vijfde plaats. Hij reed die race wel uit, maar daar was alles mee gezegd. „Ik had geen energie meer over om alles te geven voor een vijfde plek.”

Bos had het geen moment gemakkelijk gehad in de aanloop naar de kwartfinales. In de kwalificaties, waarin hij als wereldrecordhouder vaak de snelste tijd neerzet, had hij drie Franse renners voor moeten laten gaan: Kévin Sireau, Gregory Bauge en Mickaël Bourgain. Ook zijn race in de achtste finale, tegen zijn rivaal uit de olympische finale van Athene (2004), de Australiër Ryan Bayley, won Bos maar met een paar banddikten voorsprong.

De manager van de Nederlandse baanploeg, Piet de Wit, was het ook opgevallen dat Bos niet zijn gebruikelijke superioriteit uitstraalde. „Natuurlijk wil Theo hier winnen, maar zijn échte focus ligt maar op één ding, en dat is Peking”, had De Wit gezegd voordat Bos moest aantreden tegen Hoy.

Bos erkende naderhand dat hij iets miste bij zichzelf. „Ik had verwacht dat ik in het toernooi zou groeien, dat ik elke race beter zou rijden, maar dat gebeurde niet. Ik ga kijken waar ik tekort kom. Qua topsnelheid kom ik een paar honderdsten tekort op de Fransen. Als die topsnelheid niet hoog genoeg is, kun je tactische fouten niet meer corrigeren, want tegenstanders hebben die snelheid ook.”

De uittredende wereldkampioen, die morgen in Manchester nog uitkomt op het onderdeel keirin, wist nog niet hoe hij zijn nederlaag moest zien met het oog op de Spelen, die in augustus in Peking beginnen. Bos was in elk geval tot gisteren favoriet voor een gouden medaille op de sprint.

„Je kunt het op twee manieren bekijken”, zei Bos. „Als ik wereldkampioen was geworden, was ik weer niet verslagen. Aan de andere kant valt er ook wel een last van me af. Ik vind het heel erg dat ik geen wereldkampioen geworden ben, maar een doodzonde is het natuurlijk niet. Maar als ik mag kiezen had ik toch liever bij de laatste vier gezeten.”

Toch deed de sprinter gisteravond een schat aan ervaring op. Bos kon zich nauwelijks meer herinneren wanneer hij voor het laatst een belle had moeten rijden, de beslissende race in een best-of-three-serie. „Met het oog op de Spelen is dat wel een keer goed. Ik heb de afgelopen jaren nooit echt terug hoeven komen. Dat is een nieuwe ervaring. Het is goed om dat weer een keer te voelen.”

Bos erkende ook dat zijn aureool van onoverwinnelijkheid, dat hij de afgelopen jaren zorgvuldig opbouwde met een ongekende reeks overwinningen, een deuk had opgelopen. „Mijn tegenstanders zullen hier ongetwijfeld kracht uit putten. Ik kan er weinig anders van maken.”

De nederlagen tegen Hoy waren des te opvallender, omdat Bos het publiek rond de wielerbaan in de eerste manche muisstil had gekregen met een magistrale tactische manoeuvre, waarin hij het kat-en-muis-spel met zijn tegenstander perfect uitspeelde. Terwijl de renner uit Edinburgh twee ronden voor de finish over zijn rechterschouder keek of Bos zijn aanval zou inzetten dook de Nederlander links onder hem langs en was uit het zicht verdwenen voordat Hoy het besefte. Die zette niet eens meer aan voor een sprintduel. In de twee volgende races gokte Hoy op de lange sprint. Daarin bleek de Schot op het juiste moment over iets meer snelheid te beschikken.

Het is nog maar de vraag of Theo Bos vanavond vrij neemt. „Misschien ga ik kijken. Het is lang geleden dat ik een sprintfinale vanaf de tribune heb gezien. Ik denk dat ik wel wat kan leren van de tactiek van de andere renners.”

    • Rob Schoof