Filmpje

Omdat we hem al bijna vergeten waren en het leven heel eenzaam kan worden als je in de media geen aandacht krijgt, heeft nu ook Ehsan Jami zijn anti-islamfilm aangekondigd.

Het wordt een twaalf minuten durende animatiefilm, lees ik in de Volkskrant, en de profeet Mohammed zal erin te zien zijn als een pedofiel die met „zijn 9-jarige vrouw Aisja” op weg is naar de moskee, „waar zij seksuele gemeenschap zullen hebben”. Op de moskee staat een hakenkruis getekend en Mohammed is afgebeeld met een erectie. Jami zal zijn film op 20 april uitbrengen. „Het is een symbolische datum, de geboortedag van Hitler”, aldus Jami. „Hij is dood en de profeet ook, maar hun ideeën leven voort.”

Hun erecties kennelijk ook.

De laatste keer dat ik Jami in actie zag, was vorig jaar op een discussiebijeenkomst in De Rode Hoed. Hij brulde toen ‘baardmannen’ tegen Haci Karacaer en Mohammed Cheppih en sloeg ook verder alleen maar wartaal uit. Een belangrijk deel van het publiek vond het prachtig. Zijn vriend Eddy Terstall, die nog onlangs de PvdA „de wacht aanzegde”, zat goedkeurend naast hem te knikken.

Ik heb Jami altijd een beetje een zielige jongen gevonden. Omringd door verkeerde adviseurs en sympathisanten, die in hem een „nieuwe Ayaan” zagen, liet hij zich opjutten in de vaart der verhitte volkeren. Hoewel hij er de intellectuele bagage voor miste, wilde hij dolgraag martelaar worden in dienst van het vrije woord, een wens die even dolgraag werd ingewilligd door heethoofden van islamitische zijde. Jami werd bedreigd en mishandeld en verdween, tegen wil en dank, in de anonimiteit.

Een typisch kind van deze mediamieke tijd.

Deze week moet hij gedacht hebben: wat Wilders kan, kan ik ook. Hij begon te tekenen en hij had een film. Over een smerige baardman, zeg maar rustig de smerigste aller baardmannen. Hij belde de krant en hij had publiciteit. Hij was nu ook weer een held van deze tijd.

Wie volgt?

Ayaan Hirsi Ali misschien? Ik verwacht dat zij binnenkort terugkeert naar het door haar zo verfoeide Nederland, dat hopeloze „Land van ooit”, dat haar overigens als enige land ter wereld datgene wil bieden waar zij recht op heeft: veiligheid. Wat geen linkse Franse intellectueel, alle praatjes ten spijt, voor elkaar kon boksen, daartoe is Nederland nog altijd bereid. Ze hoeft er alleen maar voor naar Nederland te komen.

Onlangs vertelde ze dat ze van haar Amerikaanse werkgever best vanuit Nederland mag werken. Had ze dat maar eerder gezegd – het zou ons heel wat strijdgewoel hebben bespaard.

Gaat zij, eenmaal terug in Nederland, aan haar al eerder aangekondigde Submission 2 beginnen? Met Wilders („Mijn maatje”, zoals ze hem altijd noemde) en Jami als adviseurs? Leon de Winter wil misschien wel het scenario schrijven, Afshin Ellian en Hans Jansen doen de public relations.

Ik zie het allemaal voor me. Ons islamdebat is nu eenmaal voor veel deelnemers vooral een ideale vorm van werkverschaffing en zelfpromotie. Ze hebben eindelijk een doel in het leven, ze bestaan. Zonder de islam was Geert Wilders nu een backbencher uit Venlo, iemand die zich vertwijfeld afvroeg waarom de carnavalsliedjes uit zijn stadje nog steeds bekender waren dan hij.