Echt wel jaloers

Ik schrijf nauwelijks over politiek, dus ik kende de opgewekte berichten die uit het Witte Huis kwamen slechts uit de krant — en ok, ook van The Daily Show: Dus ik bleef me verbazen over het gebrek aan kritische noten over de economie. Het gaat goed, niks aan de hand, was de teneur. Ik schreef

Ik schrijf nauwelijks over politiek, dus ik kende de opgewekte berichten die uit het Witte Huis kwamen slechts uit de krant -- en ok, ook van The Daily Show:

Dus ik bleef me verbazen over het gebrek aan kritische noten over de economie. Het gaat goed, niks aan de hand, was de teneur. Ik schreef er al eerder over. Hier een stuk over Bush, hier een stuk waarin minister van Financiën Henry (maar jij mag Hank zeggen) Paulson in ieder geval zegt dat het in zijn arbeidsovereenkomst staat om positief te blijven.

Toen Bush in de stad bleek te zijn en een toespraak bij de Economic Club of New York gaf, wilde ik dat feest der vrolijkheid weleens van dichtbij ervaren. Ik hoopte op een prachtig pand van deze prestigieuze club, maar kwam terecht in het Hilton in Midtown Manhattan. Had het kunnen weten, het staat zelfs op de site: we treffen elkaar in ‘hotel ballrooms’.

(Intermezzo. De film Michael Clayton gezien? In een van de laatste scenes neemt het George Clooney-personage toch een gesprek op in een ruimte met een nogal goudkleurig uiterlijk? Dat was hier.)

Mooi hoe dat gaat, zo’n Bush-bijeenkomst. Van tevoren aanmelden, inclusief burgerservicenummer, een kopie van je paspoort, je huisadres et cetera. Daarna: op tijd melden, inschrijven, besnuffeld worden door Duitse herders, door de metaaldetector en weer wachten. Ten slotte werd de White House press pool (de vaste Bush-journalisten die hem al kennen) naar een apart zaaltje geleid. Daar een tv en tafels, maakte hun werk wat makkelijker. Buitenlandse journalisten mochten de grote zaal mee in.

“De hele wereld is jaloers op onze economie”, begon Bush nog. Maar de opgewektheid die ik verwachtte, bleef uit. Bush had juist een nieuwe koers gekozen: eerlijk duurt het langst. En dus erkende de president voor het eerst in opmerkelijk stevige bewoordingen de ernst van de economische situatie. Hier het artikel op de voorpagina, en dan hier de overlees.

Ondertussen lag mijn nog geen maand oude dochter thuis voor de tv, klaar om mee te kijken. Dat wil zeggen: bij Bush’ belangrijkste opmerking viel ze definitief in slaap…

    • Freek Staps