De ware liefde is opgetrokken uit siliconen

Lars (Ryan Gosling) en Bianca (zittend) verlaten de kerk met zijn broer (Paul Schneider) en schoonzus (Emily Mortimer) in ‘Lars and the Real Girl’ scene uit de film Lars and the Real Girl (2007) FOTO: A-Film A Film Distribution

Lars and the Real Girl Regie: Craig Gillespie. Met: Ryan Gosling, Emily Mortimer, Paul Schneider. In 7 bioscopen.

De filmwereld trekt nog steeds weleens zijn neus op voor de televisie, maar series zoals The Sopranos, The Wire (alleen te zien op dvd) en Six Feet Under, doen in complexe verhaallijnen, volwassen personages, zorgvuldige productie en visuele stijl niet onder voor het grote doek. De cinema zou misschien zelfs iets kunnen opsteken van het beste wat nu op televisie te zien is.

Een van de scenarioschrijvers van de begrafenisserie Six Feet Under, Nancy Oliver, maakt nu met het scenario voor Lars and the Real Girl een knappe overstap naar de bioscoop. Op papier zou het eigenlijk niet moeten werken: Lars (Ryan Gosling) is een vereenzaamde, pijnlijk verlegen jongeman in een koud, winters dorp in het Noord-Westen van Amerika. Hij bewoont de garage achter zijn ouderlijk huis, waar zijn broer Gus (Paul Schneider) inmiddels woont met zijn zwangere echtgenote Karin (Emily Mortimer). Om zijn eenzaamheid te doorbreken bestelt Lars op een dag via internet een siliconen-sekspop van het merk RealGirl. En hij haalt het in zijn hoofd dat het meisje, dat hij de naam Bianca geeft, echt bestaat. Ze is volgens hem lid van een religieuze orde, maar heeft een jaar vrijaf genomen. Dat ze niet kan lopen, komt omdat ze gehandicapt is en in een rolstoel zit. Op advies van de huisarts gaat zijn familie, en daarna al snel het hele dorp, mee in de waan van Lars.

Dat kan het uitgangspunt zijn voor een spervuur van puberale grappen, maar Lars and the Real Girl doet juist het tegenovergestelde. Net als de dorpsbewoners neemt regisseur Craig Gillespie zijn held en diens geliefde volkomen serieus. De situaties zijn komisch – Lars die Bianca voorstelt aan zijn familie tijdens een diner, Lars die Bianca meeneemt naar de kerk, Lars en Bianca op een feestje van collega’s. Maar de toon en het tempo van de film passen eerder bij een serieus drama. De vrees voor platheid heeft de makers zelfs wat teveel in de greep gekregen, want Lars ontwikkelt in de hele film geen seksuele gevoelens voor Bianca.

Dat de twee uitgroeien tot een liefdespaar met allure, is uiteraard niet zozeer te danken aan de acteerkwaliteiten van Bianca. Maar wel aan Ryan Gosling, een van de meest besproken jonge acteurs in Hollywood op dit moment. Vorig jaar kreeg hij een Oscarnominatie voor zijn rol als crackverslaafde leraar in Half Nelson. Gosling (27) was de jongste genomineerde voor beste acteur sinds John Travolta in Saturday Night Fever (1978).

Lars is een rol die uitnodigt tot het spelen met overdreven tics en gebaren – zoals acteurs vaak doen die een personage met een vreselijke ziekte of een rare aandoening spelen. Gosling doet dat ook wel een beetje; Lars knippert soms raar met zijn ogen. En de therapeutische sessies met de huisarts, die Lars voorzichtig naar de werkelijkheid probeert terug te brengen, zijn soms wat klef.

Maar bovenal maakt Gosling van Lars een round character – onaangepast èn sociaal, charmant en bot, behulpzaam en agressief. Hij slaagt erin om, in een scène waarin hij afscheid neemt van zijn geliefde, echte ontroering op te roepen. De kijker is dan net als Lars even vergeten dat hij kijkt naar een man en zijn pop – niet veel acteurs krijgen dat voor elkaar.

De sociale fantasieën van Lars and the Real Girl gaan verder dan alleen de verhouding tussen Lars en Bianca. Lars kan niet aarden in de dorpsgemeenschap. In plaats van zich aan te passen, doet hij er nog een schepje bovenop door met Bianca op de proppen te komen. Maar de traditionele dorpsbewoners stoten hem daarop niet uit, ze vangen hem juist liefdevol op. In de wereld van Lars and the Real Girl kan de grootst mogelijke individuele vrijheid samengaan met hechte gemeenschapsbanden. Voor sociale cohesie hoeft niet de prijs te worden betaald van drukkend conformisme. Ook dat maakt de film tot een mooi sprookje.