Aanbod

‘Goedemiddag, meneer Abrahams!’

Er spatte zoveel spontane hartelijkheid uit de vrouwenstem dat ik de telefoon van schrik bijna uit mijn hand liet vallen.

„Mag ik even van uw tijd gebruikmaken?”

„U altijd„, wilde ik zeggen, maar het hoefde al niet meer.

„Ik ben van Joe Pie Sie”, ging ze verder, „en nu leek het ons een goed idee u een graties pakket digitale tv aan te bieden.”

„Dat klinkt prachtig”, zei ik, „maar wat houdt het precies in?”

Ze voelde toenadering en ging er eens goed voor zitten. „Dat betekent dat u de eerste drie maanden graties en voor helemaal niks digitaal naar negentig zenders kunt kijken, dat u een ontvanger krijgt, het kastje, zoals wij dat noemen, en dat u dat kastje weer gewoon zonder extra kosten kunt teruggeven als u na die drie maanden ermee wilt ophouden. Gaat u ermee door, dan kunt u kiezen uit allerlei digitale pakketten, een pakket met negentig kanalen of met vijftig kanalen, het is maar wat u wilt, zal ik u alvast maar noteren, meneer Abrahams?”

„Vertel me nog eerst even de digitale voordelen”, zei ik haastig.

„Te veel om op te noemen. De beeld- en geluidskwaliteit is stukken beter…”

„Daar heb ik nu anders ook niet over te klagen.”

„U zult dán pas merken wat u al die tijd gemist heeft. U kunt straks ook voor meer dan zestig uur tv-programma’s opnemen en u kunt de programma’s van de afgelopen tien dagen die u gemist hebt makkelijk bekijken en vooruit en achteruit spoelen.”

„Geweldig”, zei ik, „maar ik heb één probleem. Ik ben nog steeds zeer tevreden met mijn analoge tv, afgezien van de inhoud van veel programma’s, maar daar gaat Joe Pie Sie niet over.”

„O.”

„Ja, écht. Ik vind dat Joe Pie Sie, wat je verder ook over ze kunt zeggen, en dat is niet weinig, ik vind dat Joe Pie Sie mij na al die jaren nog steeds puntgave analoge televisie aanbiedt. Waarvoor hulde.”

„Jaja”, zei ze, alsof ze niet kon geloven dat ik het meende.

Dan bén je eens lyrisch over Joe Pie Sie, en dan willen ze het niet van je aannemen. Hebben ze daar een minderwaardigheidscomplex of zo?

„Eigenlijk ben ik nog steeds zó enthousiast over uw analoge aanbod”, zei ik ten overvloede, „dat ik de beslissing over digitale tv nog even uitstel.” Ik wilde suggereren dat het bijna een verraad aan de analoge Joe Pie Sie zou zijn als ik nu voor de centen opeens overstapte naar de digitale Joe Pie Sie. Maar ze hapte niet.

„Dat is dan jammer”, zei ze.

Ik had haar van een illusie beroofd, en ik kreeg er meteen spijt van. Ze gaf me niet eens meer de kans om de sterke kanten van de analoge Joe Pie Sie nader toe te lichten. „Goedemiddag”, zei ze stroef, en ik moest er zelf maar ‘meneer Abrahams’ achter denken.

Misschien dacht ze: „We zullen je krijgen, ouwe lul, met je analoge tv. Die negentig kanalen zullen we je door de strot persen, of je ze nu wilt of niet. Op een dag sturen we gewoon een mannetje van Joe Pie Sie langs die met een draadschaar alle kabels in jouw antieke analoge kastje doorknipt en die je net zo lang om je eeltige oren slaat met ons dan allang niet meer graties digitale pakket tot je sméékt om in onze negentig kanalen verzopen te worden, ja?”

Ja.

    • Frits Abrahams