Veel serieus-diepzinnige meisjes met gitaar

Festival Singasong. Gehoord: 22/3, Theater Lantaren/Venster, Rotterdam.

„Dit liedje schreef ik op een toilet in Ierland”, vertelt zanger Foy Vance zijn toehoorders. „Man, wat was het er smerig.” De rug gebogen, zingend door twee microfoons is Vance’s Tom Waits-achtige vertolking een verademing na alle serieus-diepzinnige meisjes met gitaar. Deze man neemt het niet zo zwaar, maar zijn solo-optreden is een van de pakkendste op het Rotterdamse Singasongfestival. Met zijn verrassend soulvolle geluid en zijn in de microfoon gespuwde teksten is Vance een muzikale alleskunner die moeiteloos omschakelt van soul, gospel, Afrikaans tot vette blues.

Op het festival bleek dat alles een onderwerp kan zijn voor een liedje. Negen singer-songwriters uit Amerika, Engeland, Duitsland en Nederland presenteerden zich in semi-akoestische optredens met hun emotionele dagboeknotities, droogkomische observaties, zwaar aangezette vertelkunst en typisch feeërieke droefheid. Omdat men zichzelf algauw singer-songwriter noemt, was het een allegaartje aan stijlen maar stemmige folkpop voerde de boventoon.

Neem de Amerikaanse Kris Delmhorst die zich onder meer laat inspireren door poëzie van bekende overleden dichters. Haar akoestische optreden, soms bijgestaan door een gitarist, was sterk en betekenisvol. Ze zong onweerstaanbare, warme liedjes zonder opsmuk en voorzag ze van haar eigen ‘horse swimming fingerpickings’, een tokkelende manier van gitaarspelen.

Moeilijker te vangen bleek Marissa Nadler, die met haar gedramatiseerde ‘gothic psych-folk’ over dood en noodlottige liefde niet op haar plek leek in de grote zaal. Minstens zo mysterieus was de Nederlandse band rond Lolly Jane Blue die naam maakt in de undergound. De excentrieke zangeres bracht een galmende droomwereld tot leven in een mengeling van folk en elektronica.

Een veelgebruikt ‘speeltje’ in de hedendaagse singer-songwriterwereld is de looping-machine. Daarmee worden telkens echo’s en bijgeluiden opgenomen en krijgen solo-optredens meer dimensie. De vrolijke cowgirl Dawn Landes uit Louisville vulde haar bluegrass/folk met haar gitaarecho’s aan tot een eenvrouwsgroep. Jammer dat haar drummer af en toe vergat mee te tellen.

Maar er gaat niets boven een echte band. De inmiddels steeds bekendere singer-songwriter Josh Ritter uit Idaho sloot af met blijmoedige folkpop en rauwe vocalen. Rustig en het akoestische gingen de geestdriftige zanger goed af, maar het waren zijn warmbloedige liefdesliedjes en maatschappijkritische protestsongs in de lijn van Bruce Springsteen die zorgden voor een fijne afsluiter.

    • Amanda Kuyper