The Kills scharen zich bij de rockelite

Concert The Kills. Gehoord: 22/3 Melkweg Max, Amsterdam.

Vijf jaar deed het Engels/Amerikaanse duo The Kills erover om uit de garagerock-underground omhoog te krabbelen. Debuutalbum Keep On Your Mean Side was een bescheiden openbaring van ruige, minimale ritmeboxrock. Maar met het derde album Midnight Boom scharen de Brit Jamie Hince en de Amerikaanse Alison Mosshart zich bij de rockelite, in de buurt van muzikale geestverwanten The White Stripes. Sinds Hince het nieuwe vriendje is van Kate Moss, zijn The Kills zelfs doelwit van de Britse paparazzi.

Elektropunk wordt het genoemd, maar in essentie is het de blues die ze spelen. De doffe, voorgeprogrammeerde John Lee Hooker-beat dreunde in De Melkweg monotoon uit de speakers terwijl Hince en Mosshart hun hypnotiserende passiespel opvoerden. Samen zijn ze een Nancy Sinatra en Lee Hazlewood van de elektrorock, met een wisselwerking op het podium die spannende momenten oplevert. Ze staan tegenover elkaar alsof ze ruziënde geliefden zijn, elk met een gitaar om hun argumenten luidruchtig kracht bij te zetten. Jamie Hince is een van de inventiefste rockgitaristen van het moment, vooral om de extreem snerpende, tot op het bot doortrillende klanken die hij uit zijn jammerhout wringt.

Mosshart gebruikt haar gitaar eerder als houvast, een stijlvol attribuut net als haar panterjasje en het donkere haar dat meestal voor haar ogen hangt. Als ze loskomt van de gitaar is ze een vrouwelijke Iggy Pop, confronterend en arrogant zoals alleen de betere rockzangers het kunnen zijn. De nummers van The Kills gaan over koortsachtige visioenen, kansloze liefde en onaangepaste mensen die veel spannender zijn dan hun normale tegenpolen. „I want you to be crazy,” sneert Mosshart in Cheap and cheerful op een oorverdovend vuilnisbakkendekselritme, „you’ re boring when you’re straight!”

In hun minimale bezetting brachten ze een rockritueel dat de de grote zaal op zijn kop zette. Ze draaiden om elkaar heen, vochten vocale duels uit en bombardeerden het publiek met heftige emoties. Tussen explosieve nummers als U.R.A. Fever en Fried my little brain was alleen het ingetogen Wait een rustpunt met mondharmonica. „Kate is in het gebouw,” werd er door ingewijden gefluisterd. Het deed er niet toe, The Kills waren met zijn tweeën mooi genoeg.

    • Jan Vollaard
    • Door