Litouwer wint, maar dit geheel terzijde

In de Ronde van het Groene Hart doet het er nauwelijks toe welke wielrenner wint.

Aandacht voor de natuur, daar gaat het om.

Hoe sterk is de eenzame fietser in de Ronde van het Groene Hart? Foto Roger Cremers Nederland, Boskoop, 23-03-2008 BIj boskoop rijdt een wielrenner voor het peleton uit. De Ronde van het Groene Hart is een internationale wielerwedstrijd voor beroepsrenners. Het Parcours: rondom en door het Groene Hart, passage Rotterdam, Amsterdam en Utrecht.Ê PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Cremers, Roger

Het is de vraag of de bevolking van Litouwen nog te weten zal komen dat een van haar inwoners, Tomas Vaitkus, op 23 maart 2008 de Ronde van het Groene Hart in Nederland heeft gewonnen. Ten eerste is beroepswielrenner Vaitkus niet zo’n bekende sportman in de Baltische staat, waar basketbal verreweg het populairst is. Ten tweede weet niemand daar wat het Groene Hart is, waar het ligt, laat staan dat deze Nederlandse eendagswedstrijd vooral op basis van politieke doeleinden wordt georganiseerd.

Litouwen? Is dat niet het land waar Raimundas Rumsas vandaan komt? Die wielrenner die in 2000 de Ronde van Lombardije won en in de Tour de France van 2002 derde werd, alvorens zijn vrouw een dag na de aankomst van de Tour in Parijs in haar bestelauto werd aangehouden met een lading epo en andere dopingmiddelen aan boord. De medicamenten waren bedoeld voor een ziekenhuis in het armoedige Litouwen, zo werd beweerd. Het was een drogreden, want haar man bleek een notoire gebruiker. Het echtpaar verdween voor vier maanden achter slot en grendel. Waar ze nu uithangen, weet niemand.

Vaitkus vast ook niet. De 26-jarige Litouwse wielrenner, die eens wereldkampioen tijdrijden bij de junioren was en een etappe in de Ronde van Italië won, heeft het te druk met zichzelf en de reputatie van zijn ploeg Astana, die wegens een dopingverleden dit jaar niet wordt toegelaten tot grote wedstrijden als de Giro en de Tour. De Kazachstaanse ploeg met een Luxemburgse licentie, de Belgische ploegleider Johan Bruyneel en de toprenners Levi Leipheimer, Andreas Klöden en Tourwinnaar Alberto Contador koestert daarom elke overwinning als een jachttrofee. Zelfs die van de Ronde van het Groene Hart.

Het genoegen is wederzijds. Een renner van Astana als winnaar van de tweede editie kan de organisatie van de ‘groene koers’ wel gebruiken. Beter voor het aanzien dan de winnaar van vorig jaar Wouter Weylandt (dit keer tweede). Als over een paar jaar meer internationale, liefst grote namen, op de erelijst staan, krijgt de ronde steeds meer aanzien. Dan zullen nog meer wielerliefhebbers zich voor de wedstrijd interesseren, komt er nog meer media-aandacht en krijgt het Groene Hart de belangstelling die de initiatiefnemers voor ogen hebben: voor behoud van het groen tussen Den Haag, Rotterdam, Utrecht en Amsterdam.

Koersen met een politieke boodschap, koersen door een van de mooiste gebieden van Nederland. Architect Maarten Kloos zag het in 2000 voor zich toen hij zojuist de Maaskantprijs had ontvangen voor zijn inzet om de architectuur, stedenbouw en landschappelijke vormgeving in te bedden in het maatschappelijke en culturele leven. Hoe anders dan door de sport kan een bedreigd natuurgebied aandacht krijgen? Laat wielrenners door het landschap rijden, vindt een televisiemaatschappij die vijf uur lang (!) beelden van de wielrenners en de omgeving uitzendt. Stuur drie helikopters de lucht in en laat al het moois zien wat er te zien is. Wie de Tour de France heeft gevolgd of nog beter, de Ronde van Italië, krijgt oog voor wat moeder natuur nog sporadisch te bieden heeft.

Al maanden voor de dag van de wedstrijd werd een aantal symposia gehouden, waarin gedebatteerd kon worden over de ontwikkeling van het landschap. Meer of minder woningbouw, meer of minder golfbanen, fietspaden en wandelgebieden, minder industriegebieden. Of moeten de boeren het voor het zeggen hebben? De opkomst viel niet tegen. Maar of iedereen het eens zal worden over de invulling van het Groene Hart, valt nog te bezien. Daarvoor lopen de belangen te veel uiteen.

Hoe hard de renners ook fietsen (afgelopen zondag gemiddeld 44 kilometer per uur), hoe straf de wind ook staat en hoe koud het ook is, spannend zal het niet gauw worden in de Ronde van het Groene Hart. Zo vlak is immers bijna nergens ter wereld een parcours. In een vrijwel voortdurend gesloten lint trok de karavaan door het schone landschap. Hier en daar stonden mensen langs het parcours die gehoord hadden van deze bijzondere wielerwedstrijd. Ze zwaaiden naar de helikopters die uitgerust met camera’s aan de grauwe hemel cirkelden. En toen was er de aankomst op een industrieterrein in Woerden. Zowat heel wielerminnend Nederland had zich er verzameld in de hoop een glorieuze winnaar in de armen te kunnen sluiten. De Litouwer Tomas Vaitkus won de onvermijdelijke massasprint. Maar daar ging het niet om. Het Groene Hart had aandacht gekregen. Dat was veel belangrijker. In de Ronde van het Groene Hart doet het er nauwelijks toe wie wint, een Belg of een Litouwer. Aandacht voor de natuur, daar gaat het om.