Zij die kwetsen voelen zichzelf vaak snel gekwetst

Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Kwetsen hoort daarbij en de gelovige, gehandicapte, joodse, bejaarde, allochtone enz. Nederlander moet soms zeer grievende taal en beelden ondergaan.

Tekeningen Cyprian Koscielniak Koscielniak, Cyprian

Sommigen verdienen hun brood met het krenken van anderen. Prima. Je moet je talenten immers niet ongebruikt laten. Als je het kwetsen van anderen ook nog ziet als een belangrijke bijdrage aan de maatschappelijke ontwikkeling ben je als columnist, cabaretier, entertainer, opiniemaker goed bezig.

Wat me echter regelmatig opvalt is dat zij die kwetsen zich zo snel gekwetst voelen. Een voorbeeld stond in NRC Handelsblad van vrijdag 14 maart. Een aantal harde grappen over gehandicapten door Micha Wertheim was voor een aantal bezoekers aanleiding om theater de Oranjerie in Roermond te verlaten.

Je zou als cabaretier dan zeer tevreden moeten zijn. Maar kwetsers zijn kennelijk ook zeer snel diep gekwetst: Theo Maassen, Marc-Marie Huijbregts e.a. verklaren zich meteen solidair met Wertheim en als Wertheim het gebeuren in Roermond ziet als het ”zoveelste bewijs dat Nederland volledig op drift is geraakt” dan verwijt een pot de ketel dat hij zwart ziet.

    • Arie Bijl