Opinie

    • Youp van ’t Hek

Spuiten & slikken

De oude man met Alzheimer had met zijn arts afgesproken dat als het te gortig werd hij hem met een spuitje zou helpen. En zo geschiedde. Op het moment dat hij de ziekenhuiskamer binnenstapte vroeg de oude man wat de dokter eigenlijk kwam doen. Deze antwoordde dat hij hem kwam verlossen.

„Van wie moet dit?”, vroeg de oude man.

„Van u”, antwoordde de dokter.

“Ik weet van niks”, sprak de oude man en vroeg of de dokter even op de gang wilde wachten. De dokter deed dat en wierp daar een blik in een rondslingerende krant waarin hij een foto van een afzichtelijke vrouw zag. Een soort E.T. Het ging om een Franse dame, die een kwaadaardig gezwel zo groot als een meloen in haar neusholte had. Ze was inmiddels blind en verging van de pijn. Ze wilde dood, maar niemand mocht haar helpen. Het Hof van Dijon had haar verzoek om euthanasie afgewezen. Zelfmoord was de enige oplossing.

De dokter dacht er het zijne van en zijn gedachten gleden af naar het verpleeghuis waar hij net vandaan kwam. Door een gebrek aan personeel zaten de geriatrische patiënten daar uren in hun luiers te soppen en de lucht van verschraalde urine was er niet te harden. De een zat stuurs te zwijgen, een ander radeloos te schreeuwen en weer een ander stond te morrelen aan de deur van de gesloten afdeling. Hij wilde er uit. De trein pakken. Waar naar toe? Naar de hemel.

De diagnose was depressiviteit en hij had de man wat Zoloft voorgeschreven. Dit middel kan niet zoveel kwaad, zij het dat je er wel wat extra angstig van kan worden, maar daar was ook wel weer iets voor.

Op een andere afdeling had hij een negentigjarige bedlegerige mevrouw een antibioticakuur voorgeschreven. Ze had een longontsteking en zou anders sterven. Nu kon ze gelukkig nog een paar jaar mee! Ze kon niet meer lopen en vanuit haar bed keek ze uit op de binnentuin. Zo’n tuin waarin nooit iemand komt. Dat was ook beter voor haar. Iedere beweging maakte haar onrustig.

Naast haar lag een vrouw de hele dag te huilen en als iemand vroeg waarom ze dat deed, zei ze dat het een hobby van haar was. Haar leven bestond al vijf jaar uit slapen en huilen. Gisteren was ze op het dieptepunt van haar demente bestaan en voorspelde ze zelfs nachtvorst en een witte Pasen!

Gisteravond had de dokter nog een gesprek met de apotheker gehad. Hij kwam het inslaappakketje voor de oude man brengen. Het ging over auto’s. De apotheker had twee donkerblauwe Mazeratti’s, een Porsche en was bezig met een Ferrari. Het ging nou eenmaal goed met de handel en naarmate de bejaardenberg bleef groeien kwamen er alleen maar sportauto’s bij. Hij had laatst uitgerekend hoeveel duizenden kilo’s pillen hij jaarlijks naar het verpleeghuis bracht. Sommige oudjes wilden na het innemen niet eens meer ontbijten. Ze zaten al helemaal vol.

De dokter liep de kamer van de oude man nog eens binnen en vroeg of het nu wel gelegen kwam. De oude man begreep niet waar de dokter het over had en stuurde hem terug de gang op. Daar bladerde hij verder door de krant en las dat Pieter van den Hoogenband doodziek was van de kwestie Tibet en uit protest een langzaamaanactie had gehouden. De dokter ging toch nog een keer terug naar de afschrikwekkende foto van de afzichtelijke Française. Chantal Sébire, 52 jaar oud, voormalig lerares, ondraaglijk leven.

„Zelfmoord is in dit geval een natuurlijke dood”, mijmerde hij zachtjes en vroeg zich af of je het gedrag van onze Geert met zijn filmpje ook suïcidaal zou mogen noemen. De hele westerse wereld zal branden volgens de moslims. Zomerhitte dus.

Het werd weer tijd om naar de oude man te gaan. Driemaal is scheepsrecht. Toen de dokter de oude man vroeg of hij er klaar voor was, sprak deze zacht doch vriendelijk: „Ik was al bang dat u me was vergeten!”

Youp van ’t Hek

    • Youp van ’t Hek