Sms-zuh & zo

Goddank, ik mag nog ‘sms-zuh’ met mijn leerlingen. Mijn vrouw houdt bedenkingen maar dat zit hem voor haar in de term ‘digitaal contact’ en haar gereformeerde opvoeding. Mijn kids zijn er al zo aan gewend: na een herkansing laat ik ze zsm weten of ze succes hadden. En dan zijn die nieuwe media een uitkomst.

Soms is dat dan ’s avonds, ja. Is dat erg? En dat x’je, ach, ik heet toevallig Xarijn, maar dan nog, iedere kniesoor begrijpt toch dat dat inhoudelijk onschuldig is? Je kunt overal wel iets achter zoeken. Zei Sokrates trouwens niet zelf dat leren een vriendschapsrelatie is? Eros und Botschaft sind eines: waar las ik dat?

A propos Eros, ik begrijp de schrik van de publieke opinie natuurlijk wel. Vanavond had ik een bijzonder gesprek op msn met mijn mentorleerlinge Mira. Ze had mij toegevoegd aan haar vrienden. Mijn vrouw lag al op één oor. Eerst was ik wat huiverig, als leraar ben je kwetsbaar en Mira is nogal, hoe zal ik het noemen? Ze heeft alles mee. Niet dat ik daarop let maar zij heeft zo iets engelachtigs, je gunt haar de hemel op aarde. En die heeft ze thuis bepaald niet.

Ik reageerde eerst wat stug maar die meid zit ergens mee, dus je wilt niet lullig zijn. Het is best geinig dat msn. Je typt in en je krijgt direct antwoord, je hebt snel echt contact. Mira gaf toe dat ze moeite heeft met de nieuwe vriendin van haar vader. Sneu voor haar. Ik weet dat je ouders nooit voor de voeten moet lopen als het om opvoeding gaat maar als zo’n kind haar ziel voor je bloot legt, wie ben je dan dat je dat weigert? Ik voel me betrokken bij het wel en wee van mijn medemensen en kinderen in het bijzonder.

Ik weet dat ik moet oppassen. Voor je het weet, haalt zo’n meid zich wat in haar hoofd. We zijn allemaal mensen tenslotte. Je moet je grens kennen. Ik ga niet zover als mijn collega die het als zijn maatschappelijke voorbeeldfunctie beschouwt er als leraar en medemens voor zijn leerlingen zelfs buiten schooltijd te zijn als zij daaraan behoefte hebben. Je moet je plaats kennen als leraar. En je wordt ouder, pappie! Nee, ik maak mij geen illusies. Laat mij mijn sms’jes sturen, laat mij mijn kinderen waar nodig en mogelijk digitaal bijstaan. Maar gelukkig las ik in de krant dat de raad van christelijke schoolbesturen ook vindt dat zakelijk digitaal contact moet kunnen. Dat steunt.

marijn@marijnbacker.nl

    • Marijn Backer