Samen sterk

Army of Two (EA)

Army of Two (EA)

Gamers worden nogal eens neergezet als zielige bleke mannetjes met ingevallen wangen en pizzakruimels op de bovenlip die in hun eentje op een zolderkamer naar een computerscherm staren. Maar op losers bouwt men geen lucratieve industrie en makers van consoles en computerspellen benadrukken steeds meer het sociale en gezellige aspect van het gamen, iets wat vooralsnog de Wii van Nintendo het best is gelukt. Andere consoles mikken vooral op virtuele vriendschap. De gamer zit nog steeds in zijn eentje op zolder maar kan via internet spelen met de rest van de wereld.

De volwassen gamer zit natuurlijk al lang niet meer op zolder. Zelfs mijn echtgenote vond het een goed idee om in plaats van een huwelijksreis een plasma-tv en een PlayStation 3 aan te schaffen. Dat was me met een Atari met PacMan en Missile Command niet gelukt. De volwassen gamer wil helemaal niet met virtuele adolescenten communiceren via een headset. Die wil met iemand in de huiskamer een spel kunnen spelen.

Samenspeelspel Army of Two ziet er best mooi uit maar mist de overdonderende grafische kwaliteit van moderne schietspellen als Call of Duty 4. De dialogen zijn lomp, de karakters cliché en de actie speelt zich af in weinig creatieve conflictgebieden als Irak en Afghanistan. Je moet iedereen gewoon doodschieten. Nou ja, daar moet je vaak even rustig voor zitten en mikken, waardoor je in de loop van het spel vaker wacht tot een vijand dichtbij is om hem met je wapen knock-out te slaan, want dat kost minder tijd en je mist nooit. Een schietspel waarbij slaan een betere optie is dan schieten, tja.

Het is het samenspel dat Army of Two boeiend maakt. Het simpele plot gaat leven omdat je door de kamer de ander aanwijzingen naar het hoofd slingert, werkelijk om hulp schreeuwt wanneer je bloedend in een hoek ligt en je partner de enige is die je kan oplappen. In het spel moet je steeds gebruik maken van het voordeel dat je een tweemansleger bent, bijvoorbeeld doordat één persoon met een sterk wapen alle aandacht van de vijand opeist, zodat de ander langs de flanken kan bewegen en ze vanuit een andere richting kan verrassen.

Je kunt het tweemansleger ook in je eentje spelen; dan wordt je partner door de computer bestuurd. Maar het is leuker om hard ‘help’ te roepen dan een computergestuurd karakter het commando ‘lap me eens op, robocop’ te moeten geven. Voor dit coöperatieve spel wordt het scherm in tweeën gesplitst, dus een flink tv-scherm is wel een vereiste. Ach: op huwelijksreis kun je altijd nog.

    • Saul van Stapele