Na de dikke darm rechtsaf

CORPUS ‘reis door de mens’ Einthovenstraat 1, 2342 BH Oegstgeest Tel: 071 75 10 200 Openingstijden: 9.30 - 17.00. Reserveren verplicht. Entree 16,50 euro, kinderen tot 14 jaar 14 euro. Tot eind maart uitverkocht. zie ook www.corpus-experience.nl

Marco Boonstra

foto Corpus Oprichter Henri Remmers leidt bezoekers rond (links) in het mensvormige gebouw van Corpus (midden).Rechts nieren, gesponsord door de Nierstichting. Gijsbers, Joop

“Hartstilstand”, grapt Thijs Smit, als een hartklep niet opengaat om de bezoekers door te laten naar de mond. Hij is met zijn vrouw Grarda Smit één van de eerste bezoekers van de tentoonstelling Corpus ‘reis door de mens’. De attractie is een initiatief van Henri Remmers, voormalig tv-presentator van Remmers ontmoet en directeur van het bedrijf RECO Productions International dat gespecialiseerd is in de ontwikkeling van grote themaparken.

Afgelopen donderdag ging de tentoonstelling open voor publiek en hij is nu al tot eind maart volgeboekt. De bezoekers maken in kleine groepjes eerst in ongeveer een uur een reis door de belangrijkste organen van de mens. Alle organen zijn een beetje roodachtig. De stem van Edwin Rutte, bekend als Ome Willem legt door een koptelefoon hun functies uit.

Je begint als je met de roltrap de knie binnengaat. Om je heen zie je de pezen die de knie zouden kunnen laten bewegen als hij niet van plastic was. De knie is een kamertje van vier meter breed. In de enorme pezen zitten schermen gemonteerd, die laten zien hoe de knie in werkelijkheid beweegt.

zaadcellen

Is de knie uitgelegd, dan gaat er in de wand een deur open. De deur geeft toegang tot een bioscoopzaaltje, dat geheel aan de voorplanting is gewijd. De wanden zijn rood, weefselachtig en van plastic. De voorstelling is in 3D -bril gewapend kan de bezoeker de onderlinge strijd zien van miljoenen zaadcellen die allemaal de eicel willen bereiken. In de eileiders blijken de zaadcellen hevig te worden tegengewerkt door cilia, een soort trilharen van de vrouw. Ome Willem schreeuwt de spermatozoïden bijna naar de overwinning. Wat uiteindelijk resulteert in een zich delende, bevruchte eicel die uitgroeit tot een kind.

Als de film is beëindigd, stijgt het dozijn stoeltjes met man en muis op tot aan de volgende verdieping. Daar wachten de darmen, die weer toegang geven tot het hart. Uiteindelijk bereiken we, via de neus waar het naar bloemen ruikt, het brein. Het brein blijkt een kamer bekleed met hersencellen, met in het midden computerschermen die vertellen over wat zenuwcellen doen. Het geluid werkt nog niet zoals het moet.

Op de eerste dag is de techniek nog niet helemaal goed afgestemd. Koptelefoons vallen uit en deuren gaan niet open of zijn lastig te vinden. “Ik hoorde in de hersenen het verhaal over de neus”, vertelt de elfjarige Liselotte van Cranenburgh grinnikend. Zij bezoekt de tentoonstelling met haar broertje Tom en zusje Philine. De illusie van een reis door het lichaam was voor hen door het gestommel in het halfduister en het overdadige decor desondanks behoorlijk sterk – ook met de paar technische onvolkomenheden.

haperend

De bezoekers hadden rekening gehouden met een haperende tocht. Ze waren hierover door ‘Corpus’ geïnformeerd. Oprichter Remmers vertelt: “Het werken met zoveel techniek komt heel precies, want alles staat in verbinding met elkaar en als ergens een deur niet goed dichtgaat, kan dat betekenen dat een andere niet opengaat.”

In totaal heeft het project twintig miljoen euro gekost en het is zonder subsidie van de overheid tot stand gekomen. De tentoonstelling is gefinancierd door sponsoring van grote bedrijven, zoals Vifit, Ohra en Sanquin. Professor Tom Voûte, emeritus hoogleraar kinderoncologie en de medische adviseur van het Corpus vertelt: “Alleen in de zalen terug naar beneden is ruimte voor de sponsors. De reis naar boven moet puur educatief zijn. Ik hoop dat mensen, als ze weten hoe hun lichaam in elkaar zit, gezonder zullen leven.”

De heenreis naar de hersenen is een soort expeditie door organen, het tweede deel van de reis is een wandeltocht door een vrij normaal ingericht museum: wanden met tekstborden en computers met informatiespelletjes. Een rode buis, die een bloedvat voorstelt, wijst de bezoeker de weg langs de zalen. Bezoekers kunnen deelnemen aan de ‘Bloed Balans Quiz’ van de bloedbank Sanquin, waar ze antwoorden moeten geven op vragen over donorbloed. Of ze laten hun Body Mass Index bepalen op de weegschalen van Ohra Zorgverzekeringen. De spellen zijn leuk, je kan bijvoorbeeld slechte bacteriën doodgooien, maar overal staat het logo van de sponsor boven.

trommelvlies

De negenjarige Jack Tromp vond vooral de mond erg mooi. “De kiezen en de wortels waren erg goed nagemaakt. Toen we na de mond naar de oren waren gelopen, herkende ik meteen het trommelvlies”, vertelt Jack trots. Over de rubberachtige tong kun je heen lopen en lichtjes geven aan waar de verschillende smaakpapillen zitten: voor in de mond zoet, achter in de mond bitter en langs de zijkanten zout en zuur. Het al wat oudere nieuws dat er ook een vijfde smaakpapil op de tong ligt, voor umami (de smaak van vtsin), heeft de tong overigens nog niet bereikt.

De tentoonstelling is voor kinderen behoorlijk educatief. Ome Willem legt bijvoorbeeld uit dat rode bloedcellen zuurstof vervoeren en dat het brein het gedraaide beeld dat door de lens valt weer omdraait. Bezoekers Philine, Tom en Liselotte, vinden dat ze veel geleerd hebben. “Ik vond de film bij het hart interessant! De bloedcellen gingen van het hart naar de longen”, zegt de negenjarige Tom. “Ja!”, zegt de zevenjarige Philine. “Het hart was spannend. Daar voelde ik mijn eigen hart kloppen. De tong was glibberig en eng.”