Campagneweduwe

Zij is nu een jaar alleen. Haar man is bij Obama.

Trish Berman Foto Margriet Oostveen Oostveen, Margriet

In april is het een jaar geleden dat Jeff naar Chicago vertrok. Sindsdien is Trish Berman haar man kwijt aan Barack Obama. Drie weken geleden heeft ze hem voor het laatst even thuis gehad. Achttien uur, om precies te zijn. De keer daarvoor was november, Thanksgiving, één dag. Op zondag heeft hij tijd om aan de telefoon een beetje bij te praten, als dat lukt. De rest gaat kort en zakelijk per e-mail. Zij is, zoals we dat hier noemen, een campagneweduwe.

In februari, op Super Tuesday, reisde zij met haar vier kinderen naar Obama’s hoofdkantoor in Chicago. Haar zoon mocht meehelpen in de boiler room, waar de verkiezingsresultaten binnenkomen.

Jeff heeft ze nauwelijks gesproken. Die rende de hele dag rond met zijn BlackBerry aan zijn oor geplakt. Zij is aan zijn bureau gaan zitten en heeft hem in zich opgezogen. Een forse man met mooie donkerbruine ogen en een elegant getrimde grijze baard.

Jeff moest die dag nog even naar Obama, om hem wat papieren te laten tekenen. Hij was een verkiezingsspotje aan het opnemen. Molly, hun jongste dochter, is op de filmset aan de presidentskandidaat voorgesteld. „Je vader is erg belangrijk voor mij”, zei Obama. „Maar is hij ook een goede vader voor jou?”

Hij heeft een sleutelrol in de campagne, nu iedere gedelegeerde telt in de strijd tegen Clinton. Hij weet alles van gedelegeerden, van primaries en caucuses. Elke staat heeft zijn eigen regels en iedere vier jaar veranderen die. Jeff studeerde er op af aan Harvard en is nu Obama’s ‘landelijk directeur gedelegeerden operaties’. Het brein achter het schaakspel. Hij kent de staten per provincie, de provincies per kiesdistrict en denkt tot op microniveau de strategie uit.

Nooit eerder was hij zo lang weg. Ze hebben drie dochters: acht, veertien en vijftien jaar oud. En een zoon van zeventien, Joe. De oudste meisjes schreeuwen nu vaak tegen haar zoals tieners dat kunnen. Alles is haar schuld. Alleen pappa is lief. Zij kan het hebben. Haar zoon haalt de meisjes trouw met de auto op bij vriendinnen of van sportwedstrijden en klaagt niet. Dit is zijn laatste jaar thuis, hij gaat studeren. Een heel laatste jaar zonder zijn vader.

Zij hebben een onontkoombaar huwelijk, zij en Jeff. Hij haat het om weg te zijn. En zij wil dat hij thuiskomt. Maar ze mag dat niet willen van zichzelf, want als hij nu al thuiskomt, dan betekent het dat Obama heeft verloren. Als Obama wint, dan krijgt Jeff misschien een functie op het Witte Huis. Dat wil hij zo vreselijk graag. Al weet je nooit zeker of hij daar terecht komt. Presidenten nemen hun oude vertrouwelingen mee. Jeff is geen oude vertrouweling, hij leerde Obama pas kennen in deze campagne. Barack en Jeff gaan niet samen iets drinken. Obama is trouwens ook zelden op zijn hoofdkantoor, hij reist alleen nog maar.

Binnen het campagnecircus kent iedereen elkaar. David Plouffe, de campagnemanager van Obama, werkte eerder, net als Jeff, voor Dick Gephardt, die de Democratische nominatie vier jaar geleden van John Kerry verloor. Altijd bellen ze Jeff.

Tussentijds doet hij klussen als advocaat. Hij komt van Harvard, dus hij verdient dan goed. En hij heeft slim geïnvesteerd. De advocatenkantoren tussendoor zijn er voor de continuïteit de hypotheek. Obama geeft hem ook wel een salaris, maar Jeff moet zijn appartement in Chicago zelf betalen. Om dat gat te dichten is zij fulltime op een schooladministratie gaan werken. En ze leven eenvoudig. Een simpel huis, dat ze met eigen handen hebben opgeknapt. Geen dure auto’s. Daardoor kan Jeff er in verkiezingstijd tussenuit. Gedelegeerden zijn nu eenmaal zijn specialisme. Hij kan zijn genie alleen in verkiezingstijd uitleven.

Zij móet alles volgen, de hele dagelijkse nieuwsstroom rond de campagne, ieder detail, het is dwangmatig: Alles zal mis lopen als zij niet alles, al-les tot zich neemt. De polls voor Pennsylvania. Wie er nu weer iets verkeerds heeft gezegd. Wie de campagne morgen gaat bedreigen. Kijk, zegt ze: mijn afgekloven nagels. In april gaat ze als vrijwilliger naar Pennsylvania. Anders wordt ze gek.

Er is niets wat zij niet aankan, zegt zij, zoals het een campagneweduwe betaamt. Al is er vorige maand in haar huis ingebroken. Het is eng alleen in bed.

Soms komt er iemand aan de deur collecteren voor Obama. Ik heb al zoveel gegeven, zou ze dan willen zeggen. Maar ze zegt het niet.

    • Margriet Oostveen