Strenge en norse tweelingpop

Pop: Tegan & Sara. Gehoord: 20/3 Melkweg, Amsterdam.

Terwijl in Paradiso een uitverkocht concert plaatsvond van Patrick Watson, was verderop de Melkweg volgestroomd voor de zusjes Tegan en Sara. De overeenkomst is dat ze alle drie Canadees zijn, en dat Canadezen een steeds groter aandeel in de internationale popmuziek opeisen. Verder gaat de overeenkomst niet. Patrick Watson klinkt intuïtief, de nummers van Tegan & Sara Quin zijn strak en poppy.

Opvallend genoeg was de Melkweg al maanden uitverkocht voor Tegan en Sara. Dat komt daar vaker voor: bij Fall Out Boy, een paar jaar geleden, en bij Paramore, afgelopen zomer. Een groep die in Nederland nauwelijks naam heeft, geen hit had en niet op de radio gedraaid wordt, heeft een publiek dat liedjes woordelijk meezingt.

Van Tegan & Sara kan één nummer bekend zijn (The White Stripes coverden Walking With A Ghost in 2005), maar hun reputatie heeft zich vooral via internet verspreid. Zo stond gisteravond een hartstochtelijk publiek van vooral stoere tienermeisjes klaar om uit te barsten in gejuich toen de twee nors kijkende zangeressen op het toneel verschenen. Tegan & Sara zijn een 27-jarige, eeneiige tweeling die zich uitsluitend onderscheiden door hun tatoeages. Ook hun stemmen zijn gelijk: helder en streng. Waardoor het soms klonk alsof één vrouw zang en achtergrondvocalen tegelijk deed. Op hun cd’s, zoals het vorig jaar verschenen The Con, en op het podium spelen de zusjes liedjes die opvallen door hun vorm. Hoewel ze worden uitgevoerd als hapklare popsongs, is de vorm weerbarstiger dan de gladde zang en gitaarpartijen doen vermoeden. De zusjes wrikken aan de melodie en laten ze graag abrupt eindigen. Dat was veelbelovend. Jammer dat de andere muzikanten er als robots bijstonden en dat het enthousiasme van de twee voorvrouwen ver onderdeed voor dat van de zaal.

    • Door
    • Hester Carvalho