Fijne disco met Antony

Antony zingt mee met Hercules and Love Affair foto Scott Wintrow/Getty Images NEW YORK - MARCH 1: Singer Antony Hegarty of Antony and the Johnsons performs on stage at the Tibet House 16th Annual Benefit Concert at Carnegie Hall on March 1, 2006 in New York City, New York. (Photo by Scott Wintrow/Getty Images) *** Local Caption *** Antony Hegarty Getty Images/AFP

cd pop

Hercules and Love Affair: Hercules and Love Affair ****

‘Disco really made it,’ zong Gruppo Sportivo in 1979, ‘it’s empty and I hate it!’ In de rockwereld werd met afschuw gekeken naar het succes van Donna Summer, KC & the Sunshine Band en alles van het Salsoul-en het Philadelphia International-label.

Disco was de anti-rock, muziek van en voor extravagante nichten in schoenen met bolle neuzen en met een hang naar glamour en glitter. Toen house en techno de internationale dansvloeren gingen beheersen verdween de invloed van het pulserende discoritme nooit helemaal van het toneel. In Frankrijk hielden Daft Punk en Stardust (Music sounds better with you) het vuur brandende en in New York laait het Studio 54-gevoel weer op in het kamp vanLCD Soundsystem-zanger James Murphy en diens DFA-label. Terwijl LCD Soundsystem de discoliefde diep in de groeven begraaft, schuift Murphy zijn protégé Andy Butler naar voren om met de gelegenheidsformatie Hercules and Love Affair een schaamteloos nichterige, glamoureuze en bij vlagen uiterst ouderwetse discoplaat te presenteren.

Butler sluit house-invloeden en moderne productietechnieken niet uit, maar is toch vooral verzot op de stampende beat met kitschviolen van zijn Hercules theme of het Salsoul-achtige percussiebombardement van You belong.

Verkoopargument nummer één van de cd Hercules and Love Affair is de prominente aanwezigheid van gastvocalist Antony Hegarty, die in afwachting van een nieuw Antony and the Johnsons-album zijn ijle zang en diepgevoelde melancholie leent. Die uit duizenden herkenbare stem tilt Time will, Raise me up en vooral het rechtstreeks naar de jaren tachtig-synthipop van Yazoo terugverwijzende Blind naar een hoger plan.

Fans van zijn reguliere platen zullen beslist moeten wennen aan de frivoliteit van de muziek die ondanks Antony’s immer aanwezige Weltschmerz recht op de heupen is gericht. Zangeres/DJ Kim Ann Foxman en de van CocoRosie bekende rapper Nomi voegen hun kleuren toe aan een plaat die vooral drie kwartier lekker doorstampt, met het funky slotnummer True false/Fake real als geruststelling voor iedereen die mocht twijfelen aan de muzikaliteit van deze onmiskenbare doowop- en funkliefhebbers. Jammer voor de rockers, maar disco gaat het weer helemaal maken.

    • Jan Vollaard