Alsof je wordt gedreven door iets Dat Groter Is Dan Jij

Ik heb ontdekt dat ik misschien een verslaving heb, een hele verkeerde, dure, en stomme. En dat is de Coffee Company. De Coffee Company is de Nederlandse Starbucks (en de Starbucks, dat is een Amerikaanse koffieketen waar je veel te dure, vieze koffie kunt halen). Achter de bar van de Coffee Company’s staan, over het algemeen, verveelde mensjes met oogpiercings een hippe kleren aan die zich ‘barista’ noemen en die doen alsof koffiezetten een hogere wetenschap is. Alle Coffee Company’s zien er hetzelfde uit: ze zijn in de kleur van slappe koffie verkeerd geschilderd; toepasselijk, want dat wordt er ook geserveerd. Ze verkopen er ook Coffee Company-shirts en -mokken met irritante teksten erop, zoals Sleep is overrated. O, en de koffie smaakt er vreemd, namelijk alsof iemand de bonen voor het malen even met een soldeerbout heeft bewerkt. Een branderige nasmaak, dus.

Nadat ik honderdtachtig keer een niet zo lekkere koffie verkeerd had besteld bij de Coffee Company – ze zitten overal – en er zelfs een keer een had teruggestuurd omdat hij koud was, en regelmatig afgesnauwd was door het te coole personeel, en ook vaak ruim tien minuten zat te wachten op mijn coffee to go, waarvan het to go-aspect dus lichtelijk verloren ging, besloot ik de Coffee Company te boycotten.

Het leek mij beter om cafés te steunen die geen deel uitmaakten van een nationaal koffieverkeerdkleurig conglomeraat. Dus op zoek naar nieuwe koffieplekken. Sindsdien zijn er alweer honderd (of in ieder geval drie) nieuwe Coffee Company’s geopend op plekken waar ik veel kom. En nu merk ik bij mezelf (typische uitspraak van een verslaafde, alsof je wordt gedreven door iets Dat Groter Is Dan Jij) dat ik daar toch weer binnenloop, en bij zo’n vervelend tienerkind met een baristadiploma ‘een kleine latte’ bestel. En daar betaal ik dan een bedrag voor dat je vooral nooit in oude guldens moet omrekenen.

Wat drijft mij toch steeds weer naar die nare, dure koffieketen? Ben ik een conformist, die zich het veiligst voelt in voorspelbare ketens? Misschien. Of ben ik gewoon lui, en heb ik geen zin om op zoek te gaan naar een uniek, gezellig, door wereldverbeteraars aangedreven café waar ik heus lekkerder koffie kan krijgen? Of – en deze theorie hang ik natuurlijk aan – zit er in Coffee Company-koffie een verslavend stofje? Het zou die branderige smaak wel verklaren.

Lees alle columns van Aaf op nrcnext.nl/aaf

    • Aaf Brandt Corstius