Portret van irritante vrouw

Margot at the Wedding. Regie: Noah Baumbach. ****

Een film met irritante personages hoeft nog geen irritante film te zijn. Maar die verwarring ligt wel voor de hand. Regisseur en scenarioschrijver Noah Baumbach durft dus een risico te nemen in Margot at the Wedding. Centraal staan disfunctionele familierelaties, die worden geobserveerd door de ogen van een tiener. De vroegrijpe Claude reist met zijn moeder Margot (Nicole Kidman) naar het rustiek gelegen familiehuis, dat nu in bezit is van Margots zus Pauline (Jennifer Jason Leigh). Zij staat op het punt te trouwen met Malcolm (Jack Black). De komst van Pauline zet de relaties op scherp.

Baumbach schetst vooral een nietsontziend portret van Margot, als een neurotische, narcistische vrouw. Om de haverklap analyseert ze de mensen uit haar omgeving met hard aankomende clichédiagnoses, maar in het analyseren van zichzelf is ze niet zo bedreven. Toch is ze niet altijd een vervelend kreng, maar haar opborrelende emoties stopt ze liever weg.

Baumbachs verhalen zijn licht autobiografisch. Hij is kind van intellectuele ouders die scheidden toen hij jong was – zie The Squid and the Whale – en heeft een goed oor voor de quasi intellectuele prietpraat die New Yorkse schrijfster Margot soms uitslaat.

Baumbach houdt de scènes kort en fragmentarisch. Zo worden de scènes even nerveus als de hoofdpersonen en blijft ook de toeschouwer – net als Pauline en Margot – op zijn hoede. Cameraman Harris Savides gebruikte lenzen uit de jaren zeventig en natuurlijk licht om alles te laten lijken op oude familiefoto’s. Dat de sfeer daardoor nogal somber is, past uitstekend bij de film.

    • André Waardenburg