ook in première

Horton (Horton Hears a Who!).

Regie: Jimmy Hayward en Steve Martino. Met de stemmen van: Jim Carrey, Steve Carell, Carol Burnett, (ov); Filemon Wesselink, Lenette van Dongen, Carice van Houten (Nederlandse versie) ****

Toen het kinderboek Dr. Seuss’ Horton Hears a Who! in 1954 verscheen, werd Dr. Seuss’ charmante vertelling al snel opgevat als allegorie op de McCarthy-heksenjacht op communisten. Hoewel het verhaal in deze animatiefilm uit de Fox-studio gericht is op kinderen, is het niet moeilijk om in Horton nog steeds een allegorie te zien. Dit keer gericht tegen Bush en zijn strijd tegen de ‘as van het kwaad’. De schurk in Horton is een vrouwelijke kangoeroe die koste wat kost haar kind wil beschermen tegen gevaarlijke vreemdelingen. Ze zegt met een letterlijk citaat van Bush: „Our way of life is under attack.” Steeds stopt ze haar zoontje terug in de buidel als hij geïnteresseerd in anderen dreigt te raken.

De animatie in Horton is zeer goed, vooral de weergave van het vreemde Escher-achtige stadje Who-ville is fantasievol. Interessant zijn de fragmenten waarin de stijl afwijkt. Er zit een scène in die rechtstreeks de wat wildere tekenstijl van Dr. Seuss kopieert en eentje waarin de Japanse anime-stijl wordt geparodieerd. Ook bevat de film veel verwijzingen die over de hoofden van kinderen heen zullen gaan. Zoals de naar het beroemde citaat uit Apocalypse Now verwijzende uitspraak van Horton „I love the smell of bananas in the morning”. Maar in de Nederlandse versie gaat die verwijzing sowieso verloren, zoals veel van de behoorlijk aangezette dictie van vooral Jim Carrey en Steve Carell wat tammer, kleurlozer en meer gladgestreken is. AW

Giorni e Nuvole (Days and Clouds). Regie: Sylvio Soldini. ***

Giorni e Nuvole behandelt een universeel, maar ook een echt Italiaans thema: wat gebeurt er met een echtpaar uit de middenklasse, dat net op het moment dat ze rustig naar hun pensioen denken te kunnen koersen, failliet gaat? Een regisseur uit Italië, met haar slecht functionerende staat en haperende economie, komt net iets eerder op zo’n onderwerp dan andere filmmakers. De man (Antonio Albanese) krijgt ruzie met zijn compagnon, verliest zijn werk en kan alleen nog aan de slag als klusjesman. De vrouw (Marghertia Buy) moet het restaureren van fresco’s eraan geven en komt terecht in een callcenter. Zij blijkt de maatschappelijke degradatie veel beter te kunnen verwerken dan hij. Logisch, de man is in dit klassieke huwelijk degene die voor zijn gevoel van eigenwaarde zijn carrière het hardst nodig heeft. Sylvio Soldini werkt dit scenario met veel vakmanschap uit. De cameravoering is perfect, de acteurs spelen op een heel hoog niveau. Maar er zijn geen verassingen. De neergang, de spanningen in het huwelijk en de pogingen weer op te krabbelen voltrekken zich helemaal zoals te voorzien valt. PdB

Untraceable. Regie: Gregory Hoblit. Met: Diane Lane, Colin Hanks, Billy Burke. **

Untraceable levert kritiek op onze voorliefde voor dood en geweld. Een gestoorde gek ontvoert mensen die à la de Saw-reeks worden blootgesteld aan sadistische martelingen. En: hoe meer mensen de website van de moordenaar bezoeken, des te eerder sterft het slachtoffer een gruwelijke dood. Die kritiek op voyeurisme is wat hypocriet. Want verlekkert Untraceable zich immers ook niet aan het in detail laten zien van wat tegenwoordig ‘torture porn’ heet? En dan is er nog een ander probleem. De FBI-agenten die achter de moordenaar aangaan, werken voor de computerafdeling. Dat levert weinig filmische beelden op. Een eindeloze reeks scènes waarin mensen op een toetsenbord rammen en naar schermen staren is niet bepaald boeiend. Jammer voor hoofdrolspeelster Diane Lane, die wanhopig probeert haar FBI-agente nog wat gevoel mee te geven. AW

U2 3D Regie: Catherine Owens en Mark pellington. In: Pathé Arena, Amsterdam, Pathé Buitenhof, Den Haag en CineMec, Ede. **

Is dit de toekomst van de rock-’n-roll gezien? Deze week ging de concertfilm U2 3D in première – de eerste die is opgenomen met de nieuwste digitale 3D-techniek. De film is samengesteld uit stadionconcerten tijdens de Vertigo-tour in Zuid-Amerika. De grootschaligheid van de concerten botst een beetje met de techniek. Dichter op U2 kun je niet zitten, maar de show blijft gericht op publiek dat ver weg zit. Was het een film- of een concertervaring? Afgaand op de U2-fans in de zaal toch vooral een film. Enkelen zongen en joelden mee, maar de meesten bleven zitten. De film is een greatest hits-show (in voortreffelijk geluid), maar U2 is niet de meest dynamische band op het podium. Door het gebrek aan beweging blijft het diepte-effect wat onderbenut. Dat effect is wel virtual, maar komt nog niet over als reality. De kijker heeft ook nog gewoon te weinig ervaring met digitale 3D. Die zal nog veel kijkuren moeten maken voordat hij het effect als ‘echt’ zal gaan ervaren. Dat is een beetje sneu voor de pioniers zoals U2. PdB