In viezig krakerscafé is ‘homo’ de norm

Het Cruise Control-feest is morgenavond in Amsterdam.

Een kijkje bij deze queerparty electronique, eerder in ACU in Utrecht. „Kom vroeg, feest langer.”

Feesten zonder de jarentachtighomohits. Foto Maarten van Haaff (zelfde foto als cruise control 1, maar dan vierkanter, voor het geval dat nodig is.) Cruise Control, "queerparty electronique". Utrecht, 1 maart 2008. foto MAARTEN VAN HAAFF Haaff, Maarten van

Gehuld in een surfpak brult een van de zangers van de Duits-Deense electropunkformatie Nuclear Family zijn teksten in de microfoon. Zijn knalroze pruik en neongele kraag schudden mee op zijn wilde bewegingen. Zijn compagnon ziet er al even absurd uit, in zijn lieveheersbeestjespak en met bivakmuts op. De teksten zijn nauwelijks verstaanbaar in de zaal van politiek-cultureel centrum ACU in Utrecht, maar dat kan de bezoekers niet deren.

„Het gaat om de act”, vindt Jacco (33), „en die is echt uitzinnig.” Met vijf Amsterdamse vrienden – allemaal homoseksueel – gaat hij geregeld naar deze maandelijkse ‘queerparty electronique’ genaamd Cruise Control. „Ik ben blij dat er een feest als dit is, zónder al die jarentachtighomohits. Op electro kun je tenminste lekker dansen”, zegt hij.

Als de act na een krap half uur is afgelopen, bewegen de bezoekers weer lustig. Drie mannen in overhemd staan tegen elkaar aan te springen en hun bier vliegt alle kanten op. Geleund tegen de muur daarachter staan twee jonge vrouwen te zoenen. Een clubje van acht jongens en meiden danst ondertussen in een kring, om hun beste moves te showen. Hetero’s? „Ja, inderdaad”, zegt Marc (28) lachend, „we zijn allemaal hetero, al word ik hier toch wel vaak benaderd door mannen.”

En zo hoort het ook volgens Pepijn Zwanenberg (38), een van de vijf organisatoren. Hij is blij met het gemêleerde publiek, maar homoseksueel moet de norm blijven. Het doel is om een „lekker sleazy” feest neer te zetten, met goede muziek en voor een alternatief publiek. Wat goede muziek is? Zwanenberg: „Van porno-electro tot gitaarmuziek met beats, zoals Bloc Party. Als het maar pakkend en dansbaar is. En niet te mainstream.”

Sinds Cruise Control ruim vijf jaar geleden voor het eerst plaatsvond, wordt de avond goed bezocht. Het laatste jaar zelfs zo goed, dat mensen gerust een uur in de rij staan. Er passen namelijk maar 180 mensen in ACU. Het motto van de organisatie: kom vroeg, feest langer.

Terwijl de bezoekers zich op de overvolle dansvloer in het zweet werken, staan enkele tientallen mensen in het bargedeelte te praten. Een opvallende verschijning is Attie (38) uit Arnhem: een zwarte rechthoek met glitters om zijn ogen trekt direct de aandacht. „Apart zijn mág hier gewoon. En de norm is niet zeven keer per week naar de sportschool, zoals dat in gaydisco’s vaak wel het geval is”, zegt hij.

Mensen uit Eindhoven, Amersfoort en Rotterdam reizen een stukje, maar zelfs Spanjaarden en Zweden weten het feest te vinden. Ze logeren veelal in de jeugdherberg, een paar deuren verderop.

„Aan de ene kant is dit feest elke keer weer anders”, zegt Elvira (24). „Aan de andere kant zie je wel telkens dezelfde mensen. Soms is dat jammer, want zo scoor ik natuurlijk nooit een nieuwe vriendin.” Meerdere bezoekers zijn het met haar eens: ons-kent-ons is erg ontspannen, maar kan ook beperkend werken. Gelukkig zijn er de buitenlandse meisjes.

De Zweedse Linnéa (21) wordt volop bekeken door de aanwezige vrouwen. Terwijl ze zelf eigenlijk niet op vrouwen valt, vertelt ze.

De locatie draagt bij aan het alternatieve imago van het feest. ACU staat bekend als het krakersbolwerk van Utrecht, is donker en een beetje viezig. „De ranzigheid van de zaal werpt een drempel op”, zegt organisator Zwanenberg, „maar zorgt ook voor natuurlijke selectie. De mensen die nu komen, waarderen ons amateurisme en de vunzigheid juist.”

En vunzig wórdt de avond. Op de dansvloer knijpen enkele vrouwen onder luide aanmoediging van omstanders in elkaars borsten. Mensen dansen tegen elkaar aan. En in de late uurtjes hebben Elvira en Linnéa elkaar gevonden: er wordt heftig getongd.