Iedereen ergert zich, niemand zegt wat

Opvallend, hoe iedereen het erover eens is dat asociaal gedrag aan banden moet worden gelegd, zoals ook blijkt uit het voorpaginaverhaal van redacteur Maarten Huygen (nrc.next, 18 maart). Ik merk daar namelijk weinig van in de trein. De rest van de treincoupé lijkt opeens oostindisch doof zodra je iets zegt van onfatsoenlijk gedrag. Op het moment dat een jochie van zestien met een veel te grote mond tegen mij zegt: ”Je bent de enige die er last van heeft. Dan ga je toch lekker ergens anders zitten?”, reageert er niemand. Terwijl ik ervan overtuigd ben dat deze mensen zich ook ergeren, en zich vernederd voelen door die brutale apen naast hen. Waarom betuigt niemand zijn steun als iemand er wel wat van zegt?