Verteltheater met huppelmuziek

Muziektheater De Reisgenoot door Faruk Dikici en Asko Ensemble o.l.v. Otto Tausk. Muziek: Ron Ford. Regie: Dick Hauser. Tekst: Ergun Simsek. Gezien: 16/3 De Meervaart, Amsterdam. Herh.: 22/3 Den Haag, 24/3 Leiden, 13/4 Enschede, 20/4 Lelystad, 27/4 Schiedam. Inl.: www.askoensemble.nl

Yunus is een goeie jongen, die op zoek gaat naar de vrouw van zijn dromen, ‘met borsten zo rond als granaatappels’. Voor de familievoorstelling De Reisgenoot overgoot Ergun Simsek het gelijknamige spookje van Andersen met een sausje van Duizend-en-een-nacht: het speelt zich nu af in een wereld met sultans, minaretten en bazaars. In 2006 was de voorstelling al eenmalig te zien in Muziekcentrum Vredenburg, nu gaan de makers ermee langs de theaters.

Acteur Faruk Dikici vertelt het hele verhaal alsof hij er zelf bij was. Druk, levendig en met een mooi repertoire aan stemmetjes. Heel erg spannend wordt het niet, bevestigden enkele jeugdige toeschouwers achteraf, en brede lachsalvo’s blijven evenzeer uit, maar de voorstelling werd van begin tot eind – vijf kwartier – ademloos beluisterd en bekeken.

De vrouw naar wie Yunus op zoek is, blijkt als betoverde prinses in het paleis van de sultan te wonen. Wie met haar wil trouwen, moet drie raadsels oplossen. Wie faalt, wordt opgehangen (‘tsjk’) of onthoofd (‘tsjk’).

Een goede zet is dat, juist als de kinderaandacht wat begint te verslappen, een schaduwspel de essentie van het verhaal nog even leuk en indringend samenvat. Ook Dikici houdt zijn publiek er goed bij, en wie niet weet wat een ‘djin’ is (een boze geest), begrijpt dat zonder meer uit zijn verteltoon.

Slechts van het verhaal van Mozes en de Rode Zee (niet doorvertellen, maar dat is de oplossing van het laatste raadsel) kun je je afvragen hoe bekend het is bij de doelgroep.

Het Asko Ensemble, dat uitstekend speelt, begeleidt niet alleen, maar draagt muzikaal ook echt bij aan Dikici’s vertelling; meestal in strakke, opgewonden ritmische afwisseling.

De muziek van Amerikaanse Nederlander Ron Ford huppelt lichtvoetig in het rond, maar schuwt ook een ernstiger toon niet. Voor oplettende luisteraars zijn er zelfs verwijzingen in verstopt: als de mysterieuze reisgenoot de zwanenvleugels afsnijdt die Yunus later indirect zullen redden, klinkt in de marimba het ‘tatuutatuu’ van een ziekenauto.

    • Jochem Valkenburg