The Cure komt pas op gang in het laatste hits-uurtje

Zanger Robert Smith The Cure tijdens het concert in Ahoy Foto Isabel Nabuurs 18-03-08, Rotterdam, Ahoy, 18-03-08 The Cure, zanger Robert Smith Foto: Isabel Nabuurs Nabuurs, Isabel

Concert: The Cure. Gehoord: 18/3 Ahoy, Rotterdam.

Is het goed als we nog een uurtje doorgaan, wilde Robert Smith na twee uur weten. Het publiek liet er de laatste treinen graag voor lopen, want The Cure had de meeste van zijn hits nog niet gespeeld. Killing an Arab, Boys don’t cry, A forest en Friday I’m in love moesten allemaal nog komen. Jammer dat het reguliere concert nogal saai was geweest; het had allemaal niet zo lang hoeven duren.

De afgelopen twintig jaar kan het geen feest zijn geweest om in The Cure te spelen. Vrolijke muziek maakten ze sinds hun debuut in 1978 toch al zelden, maar frontman Robert Smith en zijn los-vaste begeleidingsgroep gingen in recente jaren alsmaar monotoner spelen. Memorabele nummers zaten er steeds minder bij.

The Cure is terug bij de viermansbezetting met oudgedienden Porl Thompson op gitaar en Simon Gallup op bas. Drummer Jason Cooper is vooral geoefend in een straffe beat, zodat The Cure live nu een soort new wave-disco is geworden. Aan het hoofd staat die vreemde, clowneske Smith met zijn uitgelopen make-up en zijn uitgelubberde postuur. De altijd verkouden stem leek dit keer uit zijn tenen te moeten komen.

Gothic is The Cure allang niet meer; het zijn nu de bierdrinkers met een weldadige nostalgie naar de jaren tachtig die naar hun concerten komen. Smith trok een zware wissel op hun uithoudingsvermogen. Waar de groep vroeger gitaargedreven muziek maakte met het flanger-effect van Smith in de hoofdrol, was het nu de beukende monotonie van bas en drums. Zeker wanneer Smith zijn gitaar aan de kant zette voor onbeholpen dans en publieksparticipatie, bleef er weinig melodie over. Tussen nieuwe songs zong hij de stramme ballade Boy I never knew, hemeltergend sentimenteel. Geanimeerd wilde het niet worden.

Totdat het tijd werd voor de hits en Robert Smith opeens los kwam. Zijn oogschaduw liep nog verder uit en Close to me werd gebracht als een soort karaoke, met een orgel dat uit het niets weerklonk. Bij Why can’t I be you voerde de bleke zanger met het hooibergkapsel een soort pantomime op, wijzend naar mensen in het publiek. Al die vrolijkheid detoneerde bij de armoede van het voorgaande. Met maar liefst 38 liedjes in drie uur koos The Cure voor kwantiteit; wie heel veel geduld had kreeg A forest en waar voor zijn geld.

    • Jan Vollaard
    • Door