Onweerstaanbaar popgevoel sijpelt de liedjes binnen

pop Stephen Malkmus & The Jicks. Real Emotional Trash. **** Adele (Adkins)

pop

Stephen Malkmus & The Jicks. Real Emotional Trash. ****

Tussen de onstuimige britpop en de serieuze Amerikaanse underground wordt de gulden middenweg nog altijd bewandeld door de Amerikaan Stephen Malkmus. Malkmus (41) imponeerde in de jaren negentig als voorman van Pavement met achteloos gebrachte schoonheid. Op zijn nieuwste cd, Real Emotional Trash, is het weer zover: de vervoering zit verstopt in morsige gitaarakkoorden en nonchalante stembuigingen.

Malkmus doet nooit zijn best. De voormalige briljante geschiedenisstudent doet alsof niets hem kan schelen, een mooi popliedje al helemaal niet. Daarom zingt hij met overslaande stem zijn niet al te netjes afgewerkte nummers. Maar het gebeurt ondanks hemzelf: een onweerstaanbaar popgevoel sijpelt schots en scheve composities als Out Of Reaches, Hopscotch Willy en Gardenia binnen. De liedjes lijken improviserend tot stand gekomen. De afwisseling van schurend en twinkelend, of van gitaarsolo en zang, verloopt losjes. En dan, binnen zo’n overgang van hard naar zachtaardig, of van pompend naar etherisch, breekt zijn stem op een manier die niemand hem nadoet: de nonchalance blijkt vermomde tederheid.

    • Hester Carvalho