Muziek voor jonge mensen

The Teenagers noemen hun muziek elektrorock: een mengsel van elektro en rock.

Een heel nieuw genre, noemen ze het zelf. Maar ze voelen zich wel verwant met The Klaxons en Crystal Castles.

De tekst is behoorlijk obsceen, moet zanger Quentin Delafon volmondig toegeven. „I fucked my American cunt”, zingt hij herhaaldelijk in het nummer Homecoming van zijn groep The Teenagers. Het is een opgewonden relaas over een kortstondige seksdate met een rijk meisje. Zij was nog maagd, hij is misschien wel verre familie van haar. „It was dirty, she’s got nice tits”, jubelt het refrein. „Wij kunnen dat zingen omdat we Frans zijn”, lacht Delafon. „Engelsen denken dat wij hun taal gebrekkig beheersen, omdat ze ons accent zo aandoenlijk vinden. Daarom kom ik weg met teksten die een Britse popgroep nooit zou durven zingen.”

In werkelijkheid woont Quentin Delafon al enkele jaren in Londen, waar hij het veldwerk verrichtte voor de groep die hij vormt met zijn Parijse vrienden Dorian Dumont (gitaar, synthesizer) en Michael Szpiner (bas). Ze maken hippe elektrorock die in eerste instantie achter de computer werd uitgedokterd.

„We komen uit een verre buitenwijk van Parijs. Niet de banlieux waar je een paar jaar geleden die heftige rellen had, maar een van de saaiste gedeeltes van heel Frankrijk. In ons deel van Parijs gebeurde werkelijk helemaal niets. Reden voor mij er zo snel mogelijk weg te wezen. Ik ben met de eerste demo’s van The Teenagers naar Londen vertrokken en heb contacten met platenmaatschappijen gelegd. Onze droom komt uit, nu we in Engeland als relevant popfenomeen geaccepteerd worden, terwijl we in Frankrijk nog helemaal niets voorstellen.”

Ze houden oprecht van hun groepsnaam. Op het debuutalbum Reality Check barsten ze regelmatig los in strofen als „I love The Teenagers”. Feeling better is hun themasong: The Teenagers maken je aan het dansen en zorgen dat de wereld er een beetje vrolijker uit gaat zien. In het echt zijn ze helemaal geen tieners meer, maar al akelig hard op weg naar de kritische grens van 25 jaar.

„We vonden het wel lekker fris en jeugdig klinken”, verdedigt Delafon zich. „Je kunt niet je leven lang tiener blijven. Maar voor ons is het een geestesgesteldheid. Onze muziek is van en voor jonge mensen en zal dat altijd blijven. Anders houden we er liever mee op.”

Dorian Dumont met zijn Aziatische uiterlijk en Jimi Hendrix-achtige ragebol vertelt hoe ze bij hun muziek zijn uitgekomen. „We waren helemaal niet van plan om muzikant te worden. Maar we verveelden ons en we speelden thuis vaak met computers en een keyboard. Met een simpel muziekprogrammaatje hebben we onze eerste nummers in elkaar geknutseld. De eerste optredens waren rampzalig. We sloten onze laptop aan en dansten er een beetje onbeholpen omheen. Pas later ben ik er elektrische gitaar bij gaan spelen. Elektro en dansmuziek zijn onze grote passies, maar door de pop- en rockinvloeden die er bij zijn gekomen noemen we het nu liever elektrorock. Een heel nieuw genre dat vooralsnog alleen door The Teenagers wordt beoefend.”

Ze voelen zich verwant met The Klaxons en Crystal Castles, groepen die ook zonder gêne gebruik maken van de standaardgeluiden uit de goedkoopste elektronische keyboards. Met hen gingen ze al regelmatig op tournee.

„Een belangrijke overeenkomst is dat het groepen zijn die eerst coole muziek hadden en daarna pas gingen nadenken hoe ze dat op het podium moesten brengen. De eerste optredens van Crystal Castles waren echt legendarisch slecht. Ze déden maar wat terwijl hun tracks keihard over de zaalinstallatie werden afgespeeld. Gaandeweg hebben ze muziekinstrumenten, licht en beweging aan hun show toegevoegd. Nu behoren ze tot de opwindendste live-bands die er zijn. Met ons, natuurlijk.”

Ze nemen geen blad voor de mond. Het album heet Reality Check omdat ze een eerlijk inzicht willen geven in hun vunzige werkelijkheid. In de liedjes Fuck Nicole en French kiss gaat het er niet minder dampend aan toe dan in het controversiële Homecoming. De teksten worden bevolkt door jongens en meisjes die zich te buiten gaan aan drank en aan drugs. Seks is een belangrijk onderwerp, zegt Delafon. „Ik kan het niet helpen dat onze wereld er zo uit ziet. Wanneer onze vriendinnetjes zich laten zoenen nadat we ze breezers en ketamine hebben gevoerd, dan zing ik daarover.”

Zelfs hun opzettelijk lelijke singlehoezen zijn door de ranzige werkelijkheid ingegeven, lijkt het. „Hoezo lelijk”, reageert Quentin quasi beledigd. „Het zijn gewoon foto’s van de borrelhapjes die we op een feestje hadden gemaakt voor onze gasten. Nu je het zegt, die hamrolletjes op de hoes van Homecoming zien er niet zo fris meer uit. Gelukkig maar dat er een heel wat aantrekkelijker foto van zoenende tieners op onze albumhoes staat.”

Onverantwoordelijk en ruig; is hun elektrorock de nieuwe punk? „Ik weet niet hoe opwindend punk was in de begindagen”, zegt Dorian. „Nu is het een formule geworden. Ik weet wel dat wij altijd de opwinding zoeken. Snerpende geluiden, ritmes waarbij je kriebel in je kont krijgt. Teksten die over echte dingen gaan; geen brave clichés.”

Het debuutalbum ‘Reality Check’ van The Teenagers is deze week uitgebracht door XL/V2 Records. Samen met Cystal Castles spelen The Teenagers op 18 mei in het Amsterdamse Paradiso.

    • Jan Vollaard