Kangoeroe die op George Bush lijkt

Horton (Horton Hears a Who!). Regie: Jimmy Hayward en Steve Martino. Met de stemmen van: Jim Carrey, Steve Carell, Carol Burnett, (originele versie); Filemon Wesselink, Lenette van Dongen, Carice van Houten (Nederlandse versie). In: 107 bioscopen (Nv) en 55 bioscopen (Ov).

Toen het kinderboek Dr. Seuss’ Horton Hears a Who! in 1954 verscheen, werd Dr. Seuss’ charmante vertelling al snel opgevat als allegorie op de McCarthy-heksenjacht op communisten. Horton de olifant hoort een stem als er een spikkel langs zijn oor vliegt. Hij rent het achterna en krijgt contact met Who-ville, het stadje dat inderdaad gevestigd is op een spikkel ter grootte van een stofje en natuurlijk denkt dat ze het centrum van het universum zijn. Horton krijgt een band met de burgemeester van Who-ville en beiden leren wijze lessen: „A person’s a person, no matter how small.” Dat die zin later door de ‘pro-life’-beweging werd geadopteerd, was zeer tegen het zere been van de progressieve Dr. Seuss.

Hoewel het verhaal in deze animatiefilm uit de Fox-studio, gericht is op kinderen, is het niet moeilijk om in Horton nog steeds een allegorie te zien. Dit keer gericht tegen Bush en zijn strijd tegen de ‘as van het kwaad’. De schurk in Horton is een vrouwelijke kangoeroe die koste wat kost haar kind wil beschermen tegen gevaarlijke vreemdelingen. Ze zegt met een letterlijk citaat van Bush: „Our way of life is under attack”. Steeds stopt ze haar zoontje terug in de buidel als hij geïnteresseerd in anderen dreigt te raken.

De animatie in Horton is zeer goed, vooral de weergave van het vreemde Escher-achtige stadje Who-ville is fantasievol. Interessant zijn de fragmenten waarin de stijl afwijkt. Er zit een scène in die rechtstreeks de wat wildere tekenstijl van Dr. Seuss kopieert en eentje waarin de Japanse anime-stijl wordt geparodieerd. Ook bevat de film veel verwijzingen die over de hoofden van kinderen heen zullen gaan. Zoals de naar het beroemde citaat uit Apocalypse Now verwijzende uitspraak van Horton ‘I love the smell of bananas in the morning’. Maar in de Nederlandse versie gaat die verwijzing sowieso verloren, zoals veel van de behoorlijk aangezette dictie van vooral Jim Carrey en Steve Carell wat tammer, kleurlozer en meer gladgestreken is.

    • André Waardenburg