Je moet er wel de lol van kunnen inzien

Acteur en muzikant Jack Black staat vooral bekend als grappenmaker.

Vanaf morgen is hij in een serieuze rol te zien in de film Margot at the Wedding.

Jack Black: bekend van de band Tenacious D en als acteur in onder andere High Fidelity. Foto AP Jack Black poses for a portrait during the Sundance Film Festival in Park City, Utah on Saturday Jan. 19, 2008. (AP Photo/Amy Sancetta) Associated Press

Als acteur en muzikant Jack Black zijn leven in een song zou moeten gieten, dan heette die vast heel stoer No Rest for the Wicked of Diary of a Madman, naar zijn held Ozzy Osbourne. Dat klinkt beter dan I Just Called To Say I Love You, het nummer dat hij zo uit de grond van zijn hart haat in de film High Fidelity van Stephen Frears. Black speelt een geweldige rol als snobistische medewerker van een platenzaak die zijn muzieksmaak aan elke loslopende klant opdringt. De rol was hem op het lijf geschreven. Als zanger van de modieus getitelde band Sonic Death Monkey zingt hij aan het eind van de film op onverwacht zwoele wijze Let’s Get It On van Marvin Gaye.

Over zijn eigen band Tenacious D maakte Jack Black zelf een aantal filmpjes. Black parodieert daarin de muziek waar hij het meeste van houdt: hardrock en metal. Tenacious D heeft daarin grote verwachtingen van zichzelf. De band gaat er klakkeloos van uit dat ze worden bijgeschreven in het muzikale pantheon, ondanks het feit dat het hun aan alles ontbreekt wat rockmuzikanten doorgaans succesvol maakt: charisma en elektrische gitaren. Een van de dvd’s heet Tenacious D: The Complete Masterworks, want als het publiek je niet complimenteert, dan kun je het net zo goed zelf doen. Om een beeld te krijgen van hun genialiteit beschreef Black zijn muzikale geesteskind: „Als Beethoven en Bach samen met Mozart een band zouden oprichten, dan zouden ze misschien in de buurt kunnen komen van Tenacious D.”

Jack Black (1969, Hermosa Beach, Californië), zoon van twee raketgeleerden, kocht op zijn dertiende zijn eerste plaat, Styx’ The Grand Illusion, raakte op zijn vijftiende aan de cocaïne (vast geen causaal verband) en krabbelde er weer bovenop toen hij onderdeel werd van Tim Robbins’ theatergezelschap Actors’ Gang.

Daaraan hield hij zijn eerste rol over, in Bob Roberts. Black speelt een doorgedraaide fan van deze conservatieve senaatskandidaat die via folksongs zijn rechtse wereldbeeld verkondigt. De liedjes staan mijlenver af van Blacks eigen snoeiharde muzieksmaak, maar de obsessie voor muziek moet hem wel hebben aangesproken.

Tim Robbins castte hem later nog een keer in Dead Man Walking, waarin Black de gekwelde broer van ter dood veroordeelde Sean Penn speelt. De begenadigde komiek kan dus ook serieus uit de hoek komen, net als in Margot at the Wedding, het verbaal begaafde familiedrama dat vanaf morgen in de bioscopen is te zien.

Maar Black is eerst en vooral een ‘funnyman’, die geschaard kan worden onder de zogenoemde Frat Pack, met Will Ferrell, Ben Stiller, Vince Vaughn, Owen Wilson, Steve Carell en Luke Wilson. Ze maken grappen die, zoals wel vaker het geval is bij humor, niet iedereen zullen bekoren. Of het blijft anderhalf uur pijnlijk stil in de zaal of er wordt om de tien seconden gelachen, een middenweg lijkt er niet te zijn.

Je moet er een beetje de lol van inzien, van de Mexicaanse monnik die in het geheim gaat worstelen om zo geld te verdienen om zijn weesjes mee te voeden (Nacho libre), of van de speurtocht naar een magisch gitaarplectrum (Tenacious D in: The Pick of Destiny). Wel alom geprezen werd zijn rol in Peter Jacksons King Kong, want met zijn Orson Welles-uiterlijk was hij geknipt voor de rol van roembeluste regisseur die de aap voor zijn camera wil krijgen: weer een obsessie erbij.

Vanaf morgen is Jack Black te zien in Margot at the Wedding

    • Mariska Graveland