De klaagzang van Clapton: onvoorstelbaar saai

Eric Clapton: Clapton, de autobiografie. Nieuw Amsterdam/ Manteau, 396 blz. € 24,95

Eric Clapton: Clapton, de autobiografie. Nieuw Amsterdam/ Manteau, 396 blz. € 24,95 *

Hoeveel junkieverdriet kan een matig mens verdragen? Hoeveel zelfbeklag, schuldgevoel, hoe vaak de hoop op verlossing en dan weer de terugval en hoe vaak de grote dankbetuiging aan God? Na lezing van Eric Claptons autobiografie heb ik het er helemaal mee gehad. De Engelse stergitarist is diverse malen door de hel gegaan, slaagt er niet in van zijn autobiografie meer dan een lange exercitie in contactarmoede te maken. Het boek is onvoorstelbaar saai.

Alles, of het nu over Patti, Delaney, George (u weet wel) of wie dan ook gaat, het wordt vlak en eentonig verteld, volgens een schoolopstelstramien. Zelfs de dood van zijn zoontje Conor leidt tot vlakke beschrijvingen, culminerend in zijn verbazing over de ‘hysterie’ van zijn Italiaanse grootmoeder. ‘Ik vond het nogal schokkend, want ik weet niet goed hoe ik moet omgaan met mensen die hun emoties de vrije loop laten.’ En dit zijn de woorden van een bluesmuzikant. Hij schreef er een mooi liedje over, dat wel.

Nu moet het boek gered worden door een tamelijk sensationele recente ontwikkeling, namelijk de verhouding van Sarkozy met Carla Bruni, een gebeurtenis die de Franse president verbindt met tientallen andere beroemde mannen, onder wie, inderdaad, Eric Clapton. Het is vermakelijk Claptons oordeel achteraf over Carla te lezen, die ‘op geen enkel moment had getoond dat ze diepere gevoelens voor me koesterde.’ Dat schrijft Clapton nadat hij haar is kwijtgeraakt aan Mick Jagger, terwijl hij hem nog wel had gesmeekt: ‘Alsjeblieft Mick, niet deze. Ik geloof dat ik verliefd ben.’ Leuke stof voor de Franse kiezer. Wie zou tegen Sarkozy hebben gezegd: ‘Alsjeblieft Nicolas, niet deze?’ En tegen wie zegt Sarkozy dat straks? Het is sneu voor Clapton, maar als deze autobiografie geschiedenis gaat maken dan is het om Sarko en Carla; niet om hem.

Jan Donkers