Ashtons spelen met de rolstoel

Theater Charlatans, a Medicine Show, door de Ashton Brothers. Regie: Peter de Baan. Gezien 17/3 Oude Luxor Rotterdam. Tournee t/m 21 juni. Inl.: 0900-9203 of www.senf.nl

Invalide beklimt de trapeze, met rolstoel en al. Buikspreekpop slaat buikspreker in elkaar en gaat ervandoor op een surfplankje. Cowboys die hun rolstoelen berijden als paarden, intimideren twee indianen door hun ballonnen lek te schieten met een nietpistool. Bij de Ashton Brothers moet je iedere keer je verwachtingen bijstellen. Omdat ze van die wonderlijke acts bedenken, omdat ze iedere keer voor een verrassende wendingen zorgen, maar vooral omdat je toch iedere keer denkt een variétéact te krijgen, waarin een virtuoos kunstje wordt vertoond.

Dat is echter helemaal niet de bedoeling, zo blijkt wederom uit hun derde voorstelling: Charlatans, A Medicine Show. De Ashtons kunnen licht trapezewerk aan, en zijn verdienstelijk in nog een aantal trucs, maar eigenlijk zijn ze geen variétéartiesten, en in die zin ‘charlatans’. De vier muzikale clowns gebruiken de variétéacts slechts als vorm, die ze vervolgens invullen met absurdistische slapstickacts. Ze doen net alsof er steeds iets mislukt, of een beetje rafelig verloopt. En als dat dan echt zo is, geeft dat ook niet.

Bijzonder aan de Ashtons is dat ze werken in een traditie met een stoffig imago van vergane glorie, maar dat ze daar de overrompelende kracht en frisheid van een funky gitaarband aan geven. Door hun charmes en looks, maar zeker ook door de kekke aankleding. En in de regie van Peter de Baan dendert het allegaartje in enerverend hoog tempo voorbij.

De titel verwijst naar de Amerikaanse entertainmenttraditie. In negentiende-eeuwse medicine shows probeerden reizende kwakzalvers hun wonderdrankjes te verkopen, ondersteund door een hoog alcoholpercentage, acrobaten, muzikanten en freaks. Die Amerikaanse traditie zit vooral in de aankleding: de Ashtons dragen cowboyhoeden, strakke trapezepakjes, en shirts die doen lijken alsof hun gespierde lijven zijn vol getatoeëerd. Ook zingt een van hen een klaagzang, terwijl hij wordt opgehangen aan een strop. Maar zoals de Ashtons de variétéact die ze beginnen, vaak onmiddellijk links laten liggen, zo doen ze ook verder niets met die medicine show.

Wel spelen de vier (Pim Muda, Pepijn Gunneweg, Friso van Vemde en Joost Spijkers) de doelgroep van een medicine show, door in vrijwel alle nummers vindingrijk met rolstoelen te spelen. Eén artiest is iets beter te been: hij heeft een rollator, met op het plankje een aquarium met een nepgoudvis die door een hoepeltje kan springen.

Ook toont de show een tevreden klant van een medicine show: met veel moeite drinkt hij een blauw drankje, springt op wonderbaarlijke wijze uit zijn rolstoel, en danst de kozakkendans.

    • Wilfred Takken