Voorstelling over Charlie Chaplin gaat niet erg diep

Theater Chaplin, door Pip Utton. Nederlandse tournee t/m 26/4. Inl. www.ruuddegraaf.nl *** Pip Utton als Charlie Chaplin

Theater

Chaplin, door Pip Utton. Nederlandse tournee t/m 26/4. Inl. www.ruuddegraaf.nl ***

De oude Chaplin, 88 inmiddels, richt zich nog één keer tot zijn publiek. Zijn laatste film, The Countess from Hong Kong, dateert alweer van tien jaar eerder en was een flop. De critici verwijten hem, de man die meer dan tachtig films heeft gemaakt, dat hij niet weet hoe je een film moet maken. Dat zit hem hoog. Maar wel fantaseert hij alweer over een volgende film. Dat zal er echter niet meer van komen. Hij sterft in 1977.

Pip Utton, de Engelse acteur die zich specialiseert in zelfgeschreven solovoorstellingen over uiteenlopende beroemdheden als Adolf Hitler en Francis Bacon, maakt nu een tournee door Nederland met Chaplin – een monoloog die ook een dialoog omvat. Een twistgesprek, namelijk, met een klerenstandaard die de garderobe van de wereldberoemde Charlie Chaplin draagt: bolhoed, wandelstok en een iets te krap colbertjasje. Het is immers die creatie waarnaar de mensen steeds maar weer willen blijven kijken. Het is niet de oude Chaplin die ze willen zien, maar de veel jongere versie, die komiek zonder stem die al in 1918 een contract met First National Film sloot voor een miljoen dollar. Ook dat maakt hem bitter, de man die hier in een grijs oudemannenvest en een nog steeds te wijde broek heen en weer sloft in zijn Zwitserse huis. Al kan hij niet nalaten dat bedrag toch even met gepaste trots te noemen: „Ik wist wat ik waard was”.

Erg diep gaat de voorstelling niet. Pip Utton waagt zich niet aan de slijtage die de roem van Charlie Chaplin onmiskenbaar heeft ondergaan of aan de vraag wat er karakterologisch gebeurt met iemand die in zijn glorietijd alles – inclusief vrouwen – op een presenteerblaadje kreeg aangeboden. Meer dan een schetsmatig levensverhaaltje vertelt hij niet. Maar wel speelt Utton een vermakelijk spel met de projectie van een paar Chaplineske filmpjes waarin hij zelf de hoofdrol speelt. Mooi is ook hoe hij de bejaarde Chaplin langzaam maar zeker in de vroegere versie laat veranderen. En als hij net doet alsof hij zijn Oscar gaat opeten, haalt hij een zoutvaatje uit zijn broekzak om het beeldje te besprenkelen. Net als in The Gold Rush, in 1925, met die schoen.

    • Henk van Gelder