Topdansspektakel in musical ‘Dirty Dancing’

Musical Dirty Dancing, door Joop van den Ende Theaterproducties. www.musicals.nl *** Dirty Dancing door Joop van den Ende Theaterproducties/Stage Entertainment en Jacobsen Entertainment i.sm. Lionsgate and Magic Hour Productions deze foto mag vrij van auteursrechtvergoeding gebruikt worden voor persdoeleinden in het kader van en gedurende de looptijd van de productie bij gebruik naamsvermelding verplicht op de foto vlnr.: Martin van Bentem (Johhy Castle), Jette Carolijn van den Berg (Frances 'Baby' Houseman) en Frances de Jong (Penny) foto en auteursrecht fotograaf Deen van Meer Beroepsvereniging van fotografen GKÄ Oudezijds Voorburgwal 221 1012 EX Amsterdam tel.: 06.53617774 Postbank 3560388 email: deeninbeeld@wanadoo.nl Meer, Deen van der

Theater

Musical Dirty Dancing, door Joop van den Ende Theaterproducties. www.musicals.nl ***

Dirty Dancing is een uitzonderlijke musical: de sterren zingen niet! Net als in de gelijknamige hitfilm uit 1987 zijn de songs er niet om het verhaal voort te stuwen, maar om op te dansen. Voor de Nederlandse theaterversie behoefden ze zodoende niet te worden vertaald. Ze worden gezongen door min of meer anonieme leden van het ensemble, terwijl de hoofdpersonen dansen of ander stil spel ten beste geven. Want om de dans gaat het.

Behalve het bekende The time of my life, dat speciaal voor de film werd geschreven, zijn alle songs in deze show authentieke popliedjes uit het begin van de jaren zestig. In die tijd speelt Dirty Dancing zich immers af, in een Amerikaans vakantieoord waar de dansbink Johnny allengs heel wat minder macho is dan hij lijkt en dus toch nog een happy end verdient met het prille pubermeisje Baby. Daar omheen dartelen de petticoats in de latinpassen uit de danslessen die in dit recreatieoord veelvuldig op het programma staan.

In opdracht van Eleanor Bergstein, die de film schreef en de theaterversie initieerde, is de musical een getrouwe kopie van het filmverhaal. Een gehaaide combinatie van projectie, draaitonelen en andere geavanceerde theatertechnieken tovert ons in hoog tempo het ene na het andere tafereel voor: regenbuien, een bos, een zwembad met blinkende golfjes, een golfbaan en een visueel hoogstandje waarin Johnny en Baby hun dansoefeningen doen in een veld vol wuivend graan en zelfs in de zee. Niet voor niets blijft deze show in het Beatrix Theater in Utrecht zo lang er voldoende publiek op afkomt. Met zoveel techniek is geen tournee te maken.

James Powell, die eerder al de Engelse en de Canadese versie van Dirty Dancing regisseerde, heeft het Nederlandse dansensemble tot formidabele prestaties opgezweept. De meeste aandacht gaat uiteraard uit naar de gespierde Martin van Bentem als Johnny (de rol die in de film door de danig aanbeden Patrick Swayze werd gespeeld), Frances de Jong als zijn vaste danspartner en de musicaldebutante Jette Carolijn van den Berg als Baby. Alle drie blinken ze uit in spectaculaire dansstunts. Inclusief de hondsmoeilijke lift, waarbij de dame horizontaal op de hoog geheven handen van de heer ligt. Het acteren gaat veel ensembleleden minder goed af; de toch al veel te letterlijk vertaalde spreekscènes blijven te vaak in houterigheid steken.

De songs komen soms van de oorspronkelijke platen van Otis Redding, The Drifters en anderen. Maar ze worden meestal gespeeld door een energiek orkestje onder supervisie van Conrad Helfrich, dat de eenvoudige popritmes uit de vroege jaren zestig een vette 21ste-eeuwse klank geeft. Zo is deze Amerikaanse nostalgie aangepast voor hedendaags gebruik.

    • Henk van Gelder