‘Tevoren een tekst bedenken werkt niet’

In hun honk oefenen de Honkies. „Eerst de muziek horen, dan een beetje brullen over wat me bezighoudt, dan heb je iets goeds in handen.”

De Bloody Honkies in hun ‘Magic Barn’. „De schapen zijn geslacht als een offer aan de rock ‘n’ roll.” Foto Rien Zilvold aalten de bloody honkys foto rien zilvold Bloody Honkies vlaggen Zilvold, Rien

,,Ooit liepen hier schapen”, zegt Wout Kemkens. In plaats van stro ligt er nu een Perzisch tapijt op de grond van de schuur, midden in de Gelderse polder. Uit een radio bromt zompige bluesrock, aan de wanden hangen vlaggen, posters van rockhelden en pin-ups.

En de schapen? ,,Die zijn geslacht”, zegt Kemkens. Het is een offer geweest aan de rock ‘n’ roll. Want sindsdien heet de schapenschuur ‘The Magic Barn’ en is het de vaste repetitieruimte en studio van The Bloody Honkies.

Het viertal uit Lichtenvoorde en omstreken leverde eind vorig jaar een spetterend debuut af. The Gospel Of The Bloody Honkies bevat een hitsige mix van blues, rock ‘n’ roll, punkrock en psychedelica.

De albumtitel is goed gekozen: met zijn scheurende strot jankt ‘sing- and danceman’ Lawrence Mul als een door de duivel bezeten voorganger. De gonzende bas van zijn broer Clemens en de elementaire drums van Tom Hoekman vormen de ideale basis waarover Kemkens zijn krassende (slide-)gitaar door merg en been kan laten gieren. Voor vier honkies (‘bleekscheten’) klinken de Achterhoekers behoorlijk zwart.

Hoe dat kan? ,,Op een of andere manier zitten er hier in de buurt veel door blues geïnspireerde muzikanten”, zegt drummer Hoekman. ,,Ik ben niet met de blues opgegroeid”, zegt Kemkens, ,,maar ik hou van gewoon van muziek waar swing inzit. Het moet vooral niet moeilijk klinken, zoals oude soul bijvoorbeeld. Een band als The Stooges klinkt vrij basic, maar voegt daar toch iets heel eigens aan toe. Ik wil simpele muziek graag aankleden met mooie akkoorden.”

Vanavond gebeurt dat sinds lange tijd weer in de schuur. ,,We oefenen niet meer zoveel”, zegt Clemens Mul, er zijn inmiddels te veel optredens. ,,Dus die nummers kennen we nu wel.” En was het vroeger alleen de regio ,,volle bak”, dankzij de plaat en mond-tot-mondreclame wordt het ook in de rest van het land steeds drukker. ,,Als we ergens terugkomen, merk je dat er meer animo is.”

Dat vanavond toch iedereen naar The Magic Barn is getrokken, heeft een reden. ,,Je kan alleen goed bezig blijven als je elk jaar elk jaar een nieuw album uitbrengt”, zegt Kemkens. En daar is materiaal voor nodig. Dat maakt hij thuis. Daarna wordt er door de rest verder aan geschaafd.

,,Echt een vet nummer”, zegt zanger Lawrence als hij na de eerste sessie neerploft op een bankstel voor de gaskachel. ,,Nog een beetje fine tunen, maar ik voel dat het helemaal goed gaat komen.” Wat hij gaat zingen, weet hij nog niet. ,,Da’s een kwestie van jammen. Van tevoren een tekst bedenken, werkt niet. Ik moet eerst de muziek horen. Dan ga ik een beetje lopen brullen over wat me bezighoudt. Op den duur weet je dat je iets goeds in handen hebt.”

Op plaat brengt hij zijn zondige smeekbedes met vele stemgeluiden: snikkende soul (I don’t care about your man), klagende blues (Messin’ Round) en schreeuwende stadionrock (Heretic). Om na dertien nummers vroom te besluiten: ,,Now, can I get a halleluja?”

,,Het is allemaal erg persoonlijk”, verklaart hij. Dus geen politiek of wereldleed; en wel liefde en andere genotsmiddelen. Hij wijst naar de tafel waarop inmiddels zo’n twintig lege halveliterblikken Baron Pils staan. ,,Over het algemeen hebben we gelukkig leven. We zijn ook niet vies van een lijntje of een blowtje.” Hoekman: ,,Vrije tijd besteed je met muziek en een biertje.” Kemkens: ,,Wat moet je anders?” Mul: ,,Ik vind het leuker dan voetballen.”

,,Het hoort ook bij de Achterhoekse cultuur”, zegt de drummer. ,,Verder sta je hier aan weinig verleidingen bloot. Veel cafés houden op zondagmiddag jamsessies. Dan komt de hele kliek bij elkaar.” Ook tijdens de repetitie van vanavond komen vrienden binnenvallen. Clemens Mul: ,,Soms is het hier volle bak.”

Rond twaalf uur worden de gitaren weer omgehangen en blaast de blues weer door de schapenschuur. Als ze over een paar weken weer gaan opnemen, zegt Mul, spelen ze alleen overdag. ,,Dan kan ik ’s nachts zingen. Dat past beter bij mijn stemming.” En zo hebben omringende boerderijen geen last van het lawaai. Hoekman: ,,Want ook al is het hier platteland, er wonen nog steeds mensen.”

The Bloody Honkies: The Gospel of ...: Sonic Rendezvous. Optredens o.a.: 22/3 (Paaspop, Zieuwent), 23/3 (Paaspop, Schijndel). Zie voor meer: www.thebloodyhonkies.com, www.myspace.com/bloodyhonkies