Eigentijdse doodzonden

Gianfranco Girotti is de tweede man bij de Apostolische Penitentiair, het Vaticaanse lichaam dat verantwoordelijk is voor de biecht en de vergeving van zonden. Vorige week gaf hij een interview aan l’Osservatore Romano, het officiële dagblad van het Vaticaan. „Priesters”, zei hij, „moeten rekening houden met nieuwe zonden die het gevolg zijn van het onstuitbare proces van mondialisering. In de 21ste eeuw beledig je God niet alleen door te stelen, Hem te lasteren of de vrouw van je buurman te begeren, maar ook door het milieu te vernietigen of moreel aanvechtbare wetenschappelijke experimenten uit te voeren.” Girotti liet weten dat milieuvervuiling en genetische manipulatie, evenals drugshandel, abortus, pedofilie, sociaal en economisch onrecht en extreme rijkdom voortaan te boek staan als doodzonden.

Het oorspronkelijke lijstje van doodzonden is vijftien eeuwen oud. In de zesde eeuw formuleerde Paus Gregorius I, bijgenaamd de Grote, er zeven: ijdelheid (indruk willen maken met schone schijn), woede (niet het voelen, maar het uitleven ervan), vraatzucht, hebzucht, jaloezie, lust en (geestelijke) luiheid. Deze zonden zijn sinds de Middeleeuwen levendig beschreven in de bellettrie, zoals in Inferno, het deel over de hel in Dante’s La Divina Commedia. Volgens de katholieke kerk liggen deze zeven aan de wortel van de zonden – zoals liegen, bedriegen en doden – die worden opgesomd in de Tien Geboden die God toevertrouwde aan Mozes.

Dit lijstje van zeven is nu aangepast aan de huidige tijd. Er is overigens geen sprake van een verandering in de officiële geloofsleer. De uitbreiding van het aantal zonden, heet het, hangt samen met de ontwikkeling van technologie en wetenschap. Paus Benedictus XVI heeft bovendien meer aandacht voor gemeenschapszin dan voor individuele vroomheid.

Volgens John Wauck van de Pauselijke Universiteit „gaat de zonde in verschillende tijden anders gekleed. We beschikken nu over nieuwe middelen om onze woede uit te leven. Technologie is een zegen, maar kan ook een gevaar zijn.” Wauck noemt milieuaantasting een variant van hebzucht en egoïsme. „We zien steeds vaker zonden die niet bepaalde individuen schaden, maar ten koste gaan van de mensheid als geheel. Dit zijn zonden tegen ons allen.”

Deze rubriek geeft wekelijks antwoord op vragen over verschillende religies.

    • Dirk Vlasblom