Magical Misery Tour

In New Orleans werd dit jaar Mardi Gras gevierd met als thema voor de optochten in de French Quarter ‘The Magical Misery Tour’. Zo kan de route die sommige leerlingen afleggen ook worden omschreven. Ik schat dat elke klas er gemiddeld één kent. Dit jaar heb ik Raynaldo leren kennen.

Raynaldo is een optimist. Ondanks het feit dat hij, sinds hij in de brugklas zit, er ontelbare keren is uitgestuurd en voortdurend zijn boeken, schriften en fietssleutels kwijt is, komt hij elke dag weer met frisse moed naar school.

Hij is ingestroomd met een stevige CITO-score op zak en zit dus niet voor niets in een havo-vwo brugklas. Het is niet altijd eenvoudig om hem binnen te houden, maar meestal lukt dat wel. Omdat hij zo gefascineerd is door álles wat om hem heen gebeurt, heb ik hem een paar keer naast mij, met zijn gezicht naar de klas gezet. Dan kon hij alles zien.

Ik merkte toen ook dat hij heel erg braaf lesjes aan het invullen was in zijn werkboek, terwijl de antwoorden die hij opschreef uit een niet bijbehorend hoofdstuk kwamen. Na de les vroeg ik hem of hij de antwoorden die hij opschreef niet een beetje vreemd vond.

“Ja juf, maar ik wilde niet dat u boos werd.”

Raynaldo staat stijf van de stress. Regelmatig zit hij op de gang, dan moet hij nablijven. Terwijl de schoonmakers vegen, poetsen en vuilnis verzamelen, kijkt hij in zijn boeken.

Als ik even met hem meelees en het antwoord ook niet kan vinden, kijk ik naar de voorkant van zijn boek. Hij heeft in zijn ijver deel 2 al aangebroken, maar in combinatie met tekstboek deel 1 is dat wel ingewikkeld werken.

Als we in zijn tas kijken, vist hij triomfantelijk deel 1 eruit. “Ik heb het”, zucht hij opgelucht. Hij is werkelijk verheugd. Hij heeft een mentor die begaan is met zijn lot, dat is tot nu toe zijn redding.

Een tijdje geleden dacht ik de staatssecretaris van Onderwijs per abuis op school was, aangezien ik een collega als een roepende in de woestijn door de school hoorde tieren. Maar het bleek een normaliter rustige collega die Raynaldo achtervolgde. Ze schreeuwde dat ze er niet meer tegen kon.

Als ik een grafiek zou maken van zijn cijfers voor mijn vak, wat mij eerlijk gezegd wezensvreemd zou zijn, zou er een grillig beeld ontstaan, met uitersten in pieken en dalen.

Laatst stonden we samen bij de fietsenstalling. Ik was op zoek naar mijn sleutels in de chaos van mijn tas en Raynaldo was ook op zoek naar iets.

Nadat ik was afgedaald in de kerker van de docenten fietsenstalling en weer als een mol bovenkwam, was Raynaldo al weg. Op het bankje onder de grote boom op het plein lagen eenzaam zijn wiskundeboeken.

Joyce de Grand

    • Joyce de Grand