Lust en vriendschap op de Bazelse kunstbeurs

Gerardjan Rijnders in ‘Bazel’ van Dood Paard Foto Sanne Peper Peper, Sanne

Theater Bazel van Dood Paard. Naar een tekst van Willem de Wolf, met Gilles Biesheuvel en Gerardjan Rijnders. Nog te zien: 17 t/m 19 maart en 4 t/m 5 april. Inl.: www.doodpaard.nl, 020-4214990

Je moet twee keer kijken, maar nee, geen twijfel mogelijk. Het is een dildo. Rubberroze pronkend tussen de statieven, doeken en fotoapparatuur. Wat doet dat ding daar? Algauw is dat niet meer een vraag, maar een beeld dat zich naar de kerngedachte voegt. Bazel, een voorstelling van Dood Paard, opent de blik op de uitzichtloze wereld van de kunsthandel, waarin alles draait om macht en geilheid.

Willem de Wolf, de ene helft van het voormalige toneelgezelschap Kas & De Wolf, schreef de tekst voor het stuk. Het is een manische, door en door ontluisterende scheldkannonade, uitgespuwd door acteur Gillis Biesheuvel. Hij speelt een jongeman die het gehad heeft met het met zijn oudere minnaar, een verzamelaar van hedendaagse fotokunst, vertolkt door Gerardjan Rijnders.

In koortsachtige vaart, maar met een ijzig observatievermogen, vertelt de jongeman over de tijd dat ze in Bazel waren. Van hoe ze daar de belangrijke kunstbeurs bezochten, van hoe zijn vriend een donkere, illegale ober oppikte voor hotelkamerseks. Walgelijk, vindt hij. Niet vanwege de seks, maar omdat de kunstverzamelaar zo tuk is op fotografie van de onderklasse – niet toevallig nu ook in zwang op de kunstbeurs in de stad. Een afbeelding van die illegaal zou daar meer waard dan de illegaal zelf.

De acteurs vullen elkaar mooi aan. Biesheuvel ontvlamt voortdurend, aangedreven door jaloezie en ontgoocheling. Rijnders berust in die verbale vuurzee, zegt bijna niks. Als in een film zoomt Biesheuvel de hele tijd in en uit. Hij spoelt door, spoelt terug. Monteert en demonteert. Bazel moet het niet hebben van het verhaal, maar van hoe het wordt verteld. Eigenlijk zijn de personages vooral op zoek naar hun verhouding tot de werkelijkheid – en tot elkaar. Een intrigerende zoektocht is het, waarbij Biesheuvels litanie ook onverwacht kwetsbare wendingen kan nemen.

Als uiteindelijk beide personages hun lustfantasieën op de migrant projecteren, worden ze verbonden in een zwarte erotiek die Passolini zou behagen.

Een wit laken om het lichaam van de kunstverzamelaar. De migrant met zijn broek nog op zijn knieën, het pistool in de ene hand, de gestolen portemonnee in de andere. En dan de bedrogen minnaar, lijkbleek van angst, van liefde en verlangen.

    • Isabella Steenbergen