Carlyle-fonds slachtoffer van de Fed?

Over onbedoelde gevolgen gesproken. Op Wall Street en in de financiële pers doen geruchten de ronde dat de Federal Reserve (het federale stelsel van Amerikaanse centrale banken) wel eens verantwoordelijk kan zijn geweest voor de ondergang van het aan de Amsterdamse beurs genoteerde hedgefonds Carlyle Capital, met zijn maatregel waarbij voor 200 miljard dollar aan hypotheekobligaties kon worden ingeruild voor Amerikaanse staatsobligaties. Er wordt gefluisterd dat de zogenoemde Term Securities Lending Facility (TSLF) de crediteuren van het fonds ertoe heeft aangezet meer onderpand te eisen, zodat zij dat konden inruilen voor staatsobligaties, waarmee ze vervolgens hun eigen balans konden versterken.

Dit lijkt nogal vergezocht. In de eerste plaats klopt de timing niet, want het duurt nog twee weken voor de TSLF van start gaat. Dan zouden de banken dus een halve maand voordat ze ze kunnen inruilen al hypotheekobligaties van Carlyle Capital naar zich toe trekken.

En Carlyle Capital belegde in hypotheekobligaties die werden gewaarborgd door Fannie Mae of Freddie Mac, hetgeen in feite een overheidsgarantie inhield. De Fed accepteerde die obligaties al als onderpand bij zijn bestaande programma’s en bij de zogenoemde Term Auction Facility, die bedoeld was om leningen aan banken te verstrekken. In het nieuwe TSLF-programma worden ook niet door de overheid gewaarborgde hypotheekobligaties als onderpand aanvaard, maar daar heeft het Carlyle-fonds zich niet aan gewaagd.

Dit alles wil niet zeggen dat (zaken-)banken niet méér hypotheekobligaties als onderpand zullen willen eisen als de TSLF eenmaal op gang is gekomen. De Fed zal immers tussen de 93 en 98 cent per dollar lenen tegen deze effecten, afhankelijk van hun looptijd. Omdat de banken grotere kortingen van hun debiteuren eisen bij dit type onderpand, kunnen ze in de verleiding komen om het verschil te ‘arbitrageren’ (er winst uit te putten).

Stel dat een bank een krediet verstrekt van 75 cent tegen 1 dollar aan hypotheekonderpand, en de resterende 25 cent gebruikt om zelf voor 23 cent aan staatsobligaties te lenen. Die bank zou kunnen beslissen zijn onderpandeisen nog verder op te krikken om nog méér staatsobligaties in handen te kunnen krijgen, die vervolgens zouden kunnen worden gebruikt om zich te verzekeren van zeer noodzakelijke kasgeldinjecties. Als dat gebeurt, kunnen fondsen als dat van Carlyle, die volledig aan de nukken van hun crediteuren zijn overgeleverd door hun afhankelijkheid van kortetermijnfinanciering, hun borst nog nat maken.

Dwight Cass